m də bilmirəm. Səndə heç nə yoxdur, gedə bilərsən. Növbə kimindir?
– Martanın.
Marta girdəsifət, sarışın bir qız idi. Rəngi saralmışdı. Üzdən rəssam Bottiçellinin məlakələrinə oxşayırdı, ancaq Blondel küçəsi şivəsində danışırdı.
– Məndə heç nə yoxdur, doktor.
– Lap yaxşı. İndi baxarıq.
– Doğru sözümdür, heç nə yoxdur.
– Daha yaxşı.
Bu anda Rolanda içəri girdi, Martaya baxdı. Qız o dəqiqə susdu, qurcuxa-qurcuxa Ravikə baxdı. Ravik onu çox diqqətlə müayinə etdi.
– Görürsünüz, doktor, heç nə yoxdur. Özünüz bilirsiniz ki, mən çox ehtiyatlıyam.
Ravik dinmədi. Qız isə hey danışır, kəkələyir, təzədən başlayırdı. Ravik onun ətini çərtib, qanını da yoxladı.
– Sən xəstəsən, Marta, – dedi.
– Nə? – Qız dik atıldı. – Ola bilməz!
– Elədir...
Qız onun üzünə baxdı, birdən barıt kimi açıldı, nə qədər söyüş bilirdisə, yağdırdı:
– Əclaf! Əclaf köpək oğlu! Əvvəlcə inanmadı. İblis imiş! Dedi ki, guya, tələbədir, elə şey olsa, bilər, tibb fakültəsində oxuyur... Ay əclaf!
– Bəs niyə qoyurdun?
– Qoyurdum ki? Hər şey bircə anda oldu. Dedi ki, tələbədir...
Ravik başını buladı. Köhnə söhbət idi... Tibb fakültəsinin tələbəsi süzənək xəstəliyinə tutulur, özü özünü müalicəyə başlayır. İki həftədən sonra yoxlatdırmadan deyir ki, sağaldım...
– Nə qədər çəkəcək, doktor?
– Altı həftə. – Ancaq bilirdi ki, daha çox çəkəcək.
– Altı həftə?
Demək, altı həftə pulsuz qalacaq! Görəsən, xəstəxanaya göndərəcəklər?
– Xəstəxanada yatmalıyam?
– Baxarıq. Bəlkə, sonralar evdə müalicə eləyəsi olduq. Bu şərtlə ki, söz verəsən...
– Söz verirəm! Təki xəstəxanaya göndərməyin!
– Əvvəlcə bir az yatmaq lazımdır. Başqa cür olmaz.
Qız yazıq-yazıq Ravikin üzünə baxdı. Bütün fahişələr xəstəxanadan qorxurdu. Orada nəzarət çox ciddi idi. Başqa cür də ola bilməzdi. Evdə qalanda, söz versələr də, bir-iki gündən sonra gizlicə çıxıb, özlərinə pul qazanmaq, yoluxdurmaq üçünsə kişi axtarırdılar.
Ravik onu sakitləşdirmək istədi:
– Xərcini madam özü verəcək.
– Bəs mən? Altı həftə pulsuz qalacağam. Özümə