gecdir. Dayanıb kənardan baxa da bilmərəm. Özüm eləsəm yaxşıdır.
Ravik dərindən nəfəs aldı. Sakitləşmişdi. İşə başladı. Bu da dəri... Dümağ... Joanın dərisi... Öz-özünə dedi ki, hamının dərisi kimidir. Qan... Joanın qanı... Hamının qanı kimidir... Tampon... Zədələnmiş əzələ... Tampon.. Ehtiyatlı ol! Bir az da irəli... Gümüş sancağın zərrəsi... Saplar... Bir az da irəli... Güllə yeri! Qəlpələr... Bir az da irəli! Güllə yeri gedir, hey gedir və...
Ravik birdən duruxdu. Yavaş-yavaş dikəldi.
– Baxın, Veber... Görürsünüzmü? Yeddinci fəqərə...
Veber yaraya tərəf əyildi:
– Vəziyyət ağırdır...
– Ağırdır! Ümidsizdir... Heç nə eləmək olmaz.
Ravik əllərinə baxdı. Onlar rezin əlcəklərin içində titrəyirdi. Bu əllər qüvvətli idi, bacarıqlı idi, min dəfə yarıb, doğram-doğram olmuş bədənləri min dəfə tikmişdi... Bəzən alınmasa da, əksəriyyəti yaxşı olmuşdu. Hətta bir neçə dəfə möcüzə göstərib, «olmaz»ı «olar» eləmişdi... Ancaq indi... indi... hər şeyin onlardan asılı olduğu bir anda... əllər aciz qalmışdı.... Heç nə eləyə bilməzdi. Heç kəs də bacarmazdı. Təşrihlik bir şey qalmamışdı... Dayanıb eləcə yaraya baxırdı. İstəsəydi, Martonu çağırardı, ancaq o da belə deyəcək...
– Heç nə eləmək olmaz?–Veber soruşdu.
– Heçcə nə... Əl dəysə, daha da pisləşəcək, zəiflədəcək... Görün güllə hara ilişib qalıb?! Çıxarmaq da olmaz...
Ekranın arxasından Ejeninin səsi gəldi:
– Nəbzi çox bərk vurur! Qalxır! Yüz otuz!
Yaraya kölgə qondu, elə bil, ona qara nəfəs dəydi. Kofein iynəsi əlində hazır idi...
– Koramin! Tez! Bihuşdarını kəsin! İkinci iynəni vurdu.
– İndi necədir?
– Dəyişmədi.
Joanın qanı hələ də qurğuşun rənginə çalırdı.
– Adrenalin iynəsi, tənəffüs aparatını hazırlayın.
Qanın rəngi getdikcə qaralırdı. Elə bil, bayırda buludlar sürünür, kölgəsi yaranın üstünə düşürdü... Sanki, kimsə pəncərənin qarşısında dayanıb pərdələri salırdı.
– Qan...–Ravik ümidsiz-ümidsiz dilləndi. – Qan vurmaq lazımdır. Ancaq qrupunu bilmirəm.
Aparat yenə işləməyə başladı.
– Nə oldu? Nəbzi