i necədir? Xeyri olmadı?
– Düşür.. Yüz iyirmi... Zəifdir...
Həyat yavaş-yavaş qayıdırdı...
– İndi necədir? Fərq elədi?
– Dəyişmir.
Bir az da gözlədi.
– Bəs indi? Dəyişmədi?
– Yaxşıdır. Qaydasına düşdü.
Kölgələr çəkildi. Yaranın kənarları yenə qızarmağa başladı. Qan öz qan rənginə düşürdü... Qan kimi də işləyirdi. Aparat da işləyirdi.
– Kirpikləri tərpənir...–Ejeninin səsi eşidildi.
– Eybi yoxdur, qoyun ayılsın.
Ravik yaranı sarıdı.
– Nəbzi necədir?
– Qaydasında.
Veber dilləndi:
– Lap az qalmışdı...
Ravik hiss etdi ki, kirpikləri ağırlaşdı. Tər idi. İri-iri damcılar... Dikəldi. Aparat uğuldayırdı...
– Qoyun hələ işləsin, – deyə stolun baş tərəfinə gedib, orada xeyli dayandı. Heç nə haqda fikirləşmirdi. Gah aparata, gah da Joanın üzünə baxırdı. Joanın yanaqları səyriyirdi. Hələ sağ idi. Veberə tərəf döndü:
– Şok olub. Qanından analizə göndərmək lazımdır. Haradan qan ala bilərik?
– Amerika qospitalından.
– Yaxşı, baxarıq. Köməyi olmayacaq, ancaq bir az uzadar...–O, aparatı yoxladı.–Polisə xəbər verməliyik?
– Bəli, mən indiyə kimi verməli idim. O dəqiqə iki nəfər göndərəcəklər ki, dindirsinlər. Bunu istəyirsiniz?
– Xeyr.
– Yaxşı, onda sabah baxarıq.
–Aparatı dayandırın, Ejeni!
Joanın rəngi yavaş-yavaş özünə gəlirdi. Yanaqlarına xəfif qızartı çökürdü. Nəbzi qaydasında idi, zəif döyünsə də, aydınca bilinirdi.
– Palataya aparın. Yanında özüm qalacağam...
Joan qımıldandı. Bir əli tərpəndi. Sağ əli idi. Solu tərpədə bilmirdi...
– Ravik...
– Hə...
–Təşrih elədin?
– Yox, Joan, lazım gəlmədi. Yaranı yuduq, vəssalam.
– Burada qalacaqsan?
– Hə.
Gözləri yumuldu, yuxu apardı. Ravik qapıya sarı getdi. Növbətçi tibb bacısına:
– Mənə qəhvə gətirin,–dedi.
– Bulka da?
– Xeyr, təkcə qəhvə.
Qayıdıb pəncərəni açdı. Xoş, parlaq bir səhər açılırdı. Damlardakı novalçanın üstünə qonmuş sərçələr cikkildəşirdi. Ravik pəncərənin qabağında oturub siqaret yandırdı, tüstünü çölə üfürdü.
Tibb bacısı qəhvə gətirdi. Onu yanına qoyub içə-içə, «siqaret