çəkə-çəkə pəncərədən baxdı. Geri dönəndə səhərin parlaq işığına öyrəşmiş gözləri qaraldı. Gəlib Joana baxdı. Yatırdı. Üzünü yumuşdular, rəngi avazımışdı. Dodaqları heç seçilmirdi.
İçində qəhvədanla fincan olan məcməyini götürüb çıxdı, onu dəhlizdəki stolun üstünə qoydu. Dəhlizdən mastika, qan-irin qoxusu gəldi. Tibb bacısı bir vedrə işlənmiş tənzif aparırdı... Haradasa tozsoran uğuldayırdı...
Joan qımıldandı. İndicə ayılacaq! Ağrılar başlayacaq. Getdikcə də kəskinləşəcək... Ya bir neçə saat, ya da bir neçə gün yaşayardı... Ağrılar o qədər kəskinləşəcək ki, daha iynənin də köməyi olmayacaq...
Ravik iynə-dərman gətirməyə getdi. Qayıdanda Joan gözlərini açdı. Ravik diqqətlə ona baxdı.
– Başım ağrıyır...–Joan zəif səslə dilləndi.
Ravik gözlədi. Joan başını tərpətmək istədi, sanki, kirpikləri ağırlaşmışdı, döndərə bilmirdi. Birtəhər gözlərini Ravikə tərəf çevirdi:
– Elə bil, qurğuşundur... – Joan getdikcə ayılırdı. – Dözə bilmirəm...
Ravik iynə vurdu:
– İndi keçib gedər.
– Əvvəlcə belə ağrımırdı...–Başını tərpətdi, güclə pıçıldadı.–Ravik... mən əzab çəkmək istəmirəm... Mən... Söz ver ki, əzab çəkməyə qoymayacaqsan... Nənəm... Onu görmüşəm... Elə olmaq istəmirəm... Heç nə kömək eləmirdi... Söz ver...
– Söz verirəm, Joan! Sən çox əzab çəkməyəcəksən... Ağrı görməyəcəksən...
Joan dişlərini bir-birinə sıxdı:
– Tez kəsəcək?
– Hə... Bu dəqiqə.. Bir-ikicə dəqiqə...
– Qoluma... nə olub?
– Heç nə... İndi tərpədə bilmirsən... Yaxşı olacaq...
– Bəs ayağım... sağ ayağım...
Ayağını tərpətmək istədi, ancaq bacarmadı.
– O da belədir, Joan. Heç nə yoxdur, düzələcək...
Joan başını tərpətdi.
– İstəyirdim... başqa cür... yaşayam...–deyə pıçıldadı.
Ravik dinmədi. Nə desin? Bəlkə də, doğrudan, elə idi... Kim istəmirdi bunu?!
Joan başını yenə narahatçılıqla tərpətdi, yeknəsəq, iztirab dolu səsi eşidildi:
– Yaxşı ki... gəldin... Sənsiz halım necə olardı?!
– Hə...
«Eyni şey olardı,–deyə ümidsiz-ümüdsiz ürəyindən keçirdi.–Eyni şey olardı! Lap baytar həkimi də mən