n eləyəni bacarardı. Kim olur olsun... Ömrümdə tək bircə dəfə bildiklərim, öyrəndiklərim belə lazım oldu, onda da heç nə... Mən elədiklərimi istənilən ara həkimi də eləyərdi... Heç nə...»
Joan günorta hər şeyi başa düşdü. Ravik demədi, özü qəfil başa düşdü.
– Mən şikəst olmaq istəmirəm, Ravik... Ayaqlarıma nə olub... heç birini...
– Heçcə nə... Ayağa duran kimi düzələcək, yeriyəçəksən...
– Dura... bilsəm... Niyə aldadırsan? Lazım deyil...
– Aldatmıram, Joan.
– Yox, elə demək sənin borcundur... Qoyma məni böyrü üstə qalmağa! Hər yerim ağrıyır... Söz ver...
– Söz verirəm.
– Ağrılar güclənəndə dərman ver... Nənəm... beş gün... böyrü üstə qaldı... zarıdı... Mən elə olmaq istəmirəm, Ravik...
– Olmayacaqsan! Sən elə ağrılar görməyəcəksən..
– Güclənəndə, təsirli dərman ver… Birdəfəlik eləsin… Mütləq ver… Lap istəməsəm də… Huşumu itirsəm də… Bu, mənim son arzumdur… Söz ver…
– Söz verirəm! Ancaq elə dərman lazım olmayacaq…
Gözlərindəki qorxu nişanəsi yox oldu. Birdən-birə elə sakitləşdi ki!
– Bunu… eləməyə… haqqın var… – O pıçıldadı. – Sən olmasaydın… mən indi yaşamazdım…
– Boş-boş danışma! Niyə yaşamırdın?!
– Yox… Onda mən… Sənə birinci dəfə rast gələndə… nə edəcəyimi bilmirdim… Bu bir ili sən mənə bağışladın… Sən bağışladın! – Başını yavaş-yavaş Ravikə tərəf döndərdi. –Niyə mən sənin yanında qalmadım, Rafik?!
– Günah məndə oldu, Joan…
– Yox… günah… bilmirəm….
Günəşin qızılı şəfəqləri pəncərəni döyürdü. Pərdələr salınmışdı, ancaq işıq yan-yörəsindən içəri dolurdu. Joan dərmanın təsirindən yarıyuxulu idi. Əvvəlki Joandan nişanə qalmamışdı. Elə bil, bir-iki saatın içində ac canavarlar onu didib parçalamışdı. Bədəni adyalın altında yumağa dönmüşdü, müqavimət hissi sönüb getmişdi. Gah yatır, gah ayılır, gah huşunu itirir, gah da lap aydınca danışırdı. Ağrılar kəskinləşmişdi. Zarımağa başladı. Ravik iynə vurdu.
– Başım… – O mızıldandı. – Yaman ağrıyır…
Bir az keçəndən sonra yenə danışmağa başladı:
– İşıq… Çoxdur… Gözüm qamaşır…
Ravik gedib jalüzü aşağı