buraxdı, pərdəni kip çəkdi. Otaq qaranlıqlaşdı. Qayıdıb çarpayının yanında oturdu.
Joanın dodaqları tərpəndi:
– Nə çox çəkdi… Dözə bilmirəm, Ravik…
– Bir-iki dəqiqə də döz.
Joan sakitləşdi. Qolları adyalın üstünə düşmüşdü.
– Sənə… çox şey… deməliyəm…
– Sonra deyərsən, Joan.
– Yox… indi…. Gec olar… Çox şeyi başa… salardım…
– Mənə elə gəlir, lazım olanları bilirəm, Joan!
– Bilirsən…?
– Deyəsən…
Ravik birdən onun bədəninin qıc olduğunu gördü. Hər iki qıçını iflic vurmuşdu. İndi də qollarını… Sinəsi hələ qalxıb-düşürdü.
– Özün bilirsən… mən həmişə… səninlə…
– Bilirəm, Joan!
– Qalanlar... hamısı... boş şey... idi...
– Hə, bilirəm...
Joan duruxdu. Güclə nəfəs alırdı.
– Qəribədir...–deyə lap astadan pıçıldadı.–Sevən adam da… ölərmiş...
Ravik ona tərəf əyildi. İndi bir qaranlıq qalmışdı, bir də Joanın sifəti...
– Sənə... yaxşı... olmadım...–Joan pıçıldadı.
– Sən mənim həyatım idin!
– Mən... istəyirəm... əllərimi... Səni quçaqlamaq... istəyirəm... Qollarım... qalxmır...
Ravik gördü ki, o bütün varlığı ilə qollarını qaldırmaq istəyir.
– Sən mənim qollarımın arasındasan,–dedi.–Mən də sənin...
Joan bir anlığa heç nəfəs də çəkmədi. Gözləri yumulmuşdu, onları açdı. Bəbəkləri böyümüşdü. Ravik bilmədi, Joan onu görür, ya yox...
– Ti amo! (30) – deyə pıçıldadı.
O, indi uşaqlıq çağlarının dilində danışırdı. Elə yorulmuşdu ki, başqa dildə danışa bilməzdi. Ravik onun hərəkətsiz əllərini ovcuna aldı. Sanki, içində nəsə qırılıb düşdü.
– Sən mənə həyat verdin, Joan! – Bu sözləri uzaqlara zillənmiş gözlərə deyirdi. – Sən mənə həyat verdin! Mən daş kimi bir şey idim... Məni yaşadan sən oldun!
– Mi ami? (31)
Bu sual, bütün günü oynayıb əldən düşmüş uşağı yatmaq üçün yerinə uzadanda verilən sual idi...
– Sevmək nədir ki, Joan? Yox, sevmək çox azdır... Bu bircə tərəfidir... Dəryadan bir damladır... Ağacdan bir yarpaqdır... O, nədir ki!
–Sono stata... sempre con te (32)…
Ravik onun əllərindən tutmuşdu. O əllərdən ki, artıq heç nə hiss eləmirdi...
– Sən də