Eləyərsiniz?
– Əlbəttə!
Paltarını dəyişməyə getdi. Yolda Ejeniyə rast gəldi. O, Raviki görəndə duruxdu.
– Deyəsən, məni daha gözləmirdiniz, Ejeni?
– Xeyr...– deyə qız onu qəribə nəzərlərlə süzdü, sonra tələsik yanından keçib getdi.
Qeysər gəsiyi Ravik üçün su içmək kimi bir şey idi və əlüstü elədi. Bir neçə dəfə Ejeninin baxışlarını öz üzərində duydu. Çox təəccübləndi. Görəsən, niyə belə baxırdı?!
Çağa çığırdı. Onu yudular. Ravik körpənin qıpqırmızı sifətinə, xırdaca əllərinə baxdı. «Biz bu dünyaya təbəssümlə gəlmirik!» – deyə ürəyindən keçirdi. Çağanı tibb bacısına verdi. Oğlan idi...
– Kim bilir, hansı müharibə üçün dünyaya gəlib...–deyə Ravik yuyunmağa başladı. Veber də onunla yanaşı əllərini yuyurdu.
– Ravik, əgər, doğrudan da, sizi həbs etsələr, yerinizi mənə bildirməyəcəksiniz?
– Başınızı niyə bəlaya salırsınız, Veber? İndi mənim kimi adamlardan uzaq gəzsəniz, yaxşıdır.
– Niyə? Ona görə ki, almansınız? Siz qaçqınsınız...
– Bəs bilmirsiniz ki, qaçqınların əsgisi həmişə tüstülü olur? Onlar vətənləri üçün satqın, qərib ölkədə isə həmişə əcnəbi sayılırlar.
– Bunun mənə dəxli yoxdur. İstədiyim odur ki, sizi lap tez buraxsınlar. Məni şahid kimi göstərə bilərsiniz.
– Yaxşı!– deyən Ravik bilirdi ki, bunu heç vaxt eləməyəcək.–Həkimə hər yerdə iş var.– O, əllərini quruladı.– Siz mənə yaxşılıq etmək istəyirsiniz? Elə isə Joan Madunun dəfni ilə məşğul olun. Mən çatdıra bilmərəm.
– Arxayın olun! Özgə nə kömək lazımdır? Bəlkə, miras məsələsi və ya...
– Bununla polis məşğul olar. Heç bilmirəm onun qohumu var, ya yox... Bu, o qədər də vacib deyil...
Ravik paltarını dəyişdi.
– Əlvida, Veber. Sizinlə işləmək çox xoş idi.
– Əlvida, Ravik. Axırıncı təşrihin pulu da qalıb...
– Qoyun qalsın, dəfn üçün lazım olacaq. Yeri gəlmişkən, bahadır, indi pul da verərəm.
– O barədə söhbət ola bilməz, Ravik! Qətiyyən... Harada dəfn etdirim?
– Bilmirəm. Hansı qəbiristanlıq olur, olsun... İndi adını, ünvanını yazaram.
Ravik onları xəstəxananın haqq-hesab kağızlarından