n birinə yazıb, Veberə uzatdı. Veber onu alıb, üstündə gümüşdən qoyun şəkli həkk olunmuş büllur basmanın altına qoydu.
– Oldu, Ravik! Çox güman ki, bir-iki günə mən də gedərəm. Sizsiz bu cür təşrihlər eləyə bilmərik.
O, Raviklə birlikdə çıxdı. Ravik Ejeni ilə də sağollaşdı:
– Əlvida, Ejeni.
– Əlvida, müsyö Ravik...–O, Raviki diqqətlə süzdü.– Mehmanxanaya gedirsiniz?
– Bəli. Nə olub ki?
–Ah, heç nə... Elə bilirdim...
Qaş qaralmışdı. Mehmanxananın qabağında bir yük maşını dayanmışdı.
– Ravik!
Morozov yaxındakı evlərdən birinin giriş qapısından çıxdı.
– Boris?!
– O xarabaya polis gəlib.
– Bilirəm...
– İvan Klugenin vəsiqəsi yanımdadır. O ölmüş rusu deyirəm. İl yarım vaxtı qalıb. «Şəhrizad»a gedək, şəkilləri dəyişək. Ayrı meyxanada rus mühaciri kimi qalarsan...
Ravik başını buladı:
– Böyük risq olar, Boris. Müharibədə saxta sənəd gəzdirmək qorxuludur. Heç olmaması bundan yaxşıdır.
– Bəs neyləmək istəyirsən?
– Mehmanxanaya gedirəm.
– Bu, sənin qəti qərarındır, Ravik?
– Hə, qətidir.
– Lənət şeytana! Kim bilir, hara göndərəcəklər...
– Hər halda Almaniyaya göndərməyəcəklər. Ondan keçdi... İsveçrəyə də qovmazlar.–Ravik gülümsədi.–Son yeddi ildə birinci dəfədir ki, polis bizi heç yana göndərməyəyəcək. Belə qiymətə minməyimiz üçün müharibə lazım imiş...
– Deyirlər, Lonşanda həbs düşərgəsi açılır,–Morozov saqqalını didişdirdi. – İşə bax, alman konslagerindən qaçmısan ki, gəlib Fransa konslagerinə düşəsən...
– Bəlkə də, tez buraxdılar.
Morozov dinmədi.
– Məndən nigaran qalma, Boris. Müharibədə həkim çox lazım olur.
– İndi hansı adla tutulacaqsan?
– Öz adımla. Ondan bircə dəfə, özü də beş il bundan qabaq istifadə eləmişəm...–Ravik bir az susandan sonra:– Boris,– dedi,–Joan öldü. Bir kişi güllə ilə vurdu. İndi Veberin xəstəxanasındadır. Onu dəfn etmək lazımdır. Veber söz verib, ancaq bilmirəm, çatdıra biləcəkmi... O da getməlidir. Bu işi boynuna götürərsən? Heç nə soruşma, bircə kəlmə «hə» de, vəssalam.
– Hə.
– Yaxşı, onda əlvida, Boris. Mənim