deyərdin, bir də geri götürməyəcək. Dırnaqlarını təmizləyib lak çəkmişdi, lakin bu hələ heç nə demək deyildi. Əslində, bunları da səliqəsiz eləmişdi. Ravik gördü ki, orta barmağındakı dırnağın ucu qopub düşüb, lap çox kəsilib, özü də yonulmayıb və lakı tökülüb.
Xidmətçi qədəhləri və siqareti gətirdi.
– Yaşıl «Loran»dır, biri qalıbmış...
– Aydındır! Dənizdə qulluq eləmisiniz?
– Xeyr, sirkdə işləmişəm.
– Daha yaxşı, – Ravik qədəhin birini qadının qabağına qoydu – İçin. İndi bundan yaxşısı yoxdur. Bəlkə, qəhvə istəyirsiniz?
– Xeyr.
– Birdəfəyə için.
Qadın başını yırğalayıb, qədəhi başına çəkdi. Ravik diqqətlə ona baxdı. Sir-sifəti ölgünləşmişdi, tamam ifadəsiz idi, qalın dodaqları elə saralmışdı ki, üzündən seçilmirdi. Ancaq işıldayan sarı saçları qəşəng idi. Başına beret qoymuşdu, plaşının altından mavi rəngli kostyumu görünürdü. Onu, deyəsən, yaxşı usta tikmişdi. Barmağındakı üzüyün yaşıl rəngli qaşı çox iri idi və saxta olmadığı bilinirdi.
Ravik soruşdu:
– Bəlkə, birini də içəsiniz?
Qadın başını yırğaladı. Ravik əli ilə xidmətçini çağırdı:
– İki qədəh da kalvados gətirin. Ancaq qədəhlər bir az böyük olsun.
– İri qədəhlərdə? Dolu?
– Bəli.
– Demək, ikiqat olsun.
– Düz tapdınız.
Ravik qət etdi ki, kalvadosu gətirən kimi içib dursun. Çox yorulmuşdu və darıxırdı. Əslində, hər təsadüfə dözümlü idi, qırx illik həyatında çox şeylər görüb-götürmüşdü, belə işlərə çox rast gəlmişdi. Neçə ildir ki, Parisdə yaşayırdı, gecələr həmişə gec qayıdırdı və küçələrdə nə desən, görürdü.
Xidmətçi qədəhləri gətirdi. Ravik tünd, kəskin qoxulu alma arağını götürüb, ehtiyatla qadının qarşısına qoydu.
– Bunu da için, – dedi, – bir şey deyil, ancaq qızışarsınız. Başınıza nə gəldiyini bilmirəm, ancaq ürəyinizə salmayın. Çox şeyi ürəyə salmağa dəyməz.
Qadın dinmədən onun üzünə baxırdı. Arağı hələ içməmişdi.
– Doğrudan, elədir. Xüsusilə gecələr olan şeyləri, heç dəyməz. Gecələr hər şey adama dəhşətli gəlir.
Qadın hələ də ona baxırdı, nəhayət, dilləndi:
– Mənə təsəlli