şeylərimdən özünə lazım olanı götürərsən. Mənim otağıma köç... Axı vanna otağından çox xoşun gələrdi. İndisə gedirəm, əlvida...
– Tfu!
– Yaxşı, müharibədən sonra «Fuke» restoranında görüşərik.
– Hansı tərəfdə? «Yelisey çölləri», ya V Georq prospekti tərəfdə?
– V Georq prospekti tərəfdə. Biz səfeh olmuşuq, Boris. Burnu fırtıqlı qəhrəmanlara bax! Əlvida, Boris!
–Tfu! Heç adam kimi də görüşüb ayrıla bilmirik. Yaxın gəl, axmaq!
Morozov Ravikin üzündən öpdü. Saqqalı Ravikin üzünü daladı. Morozovdan qara tənbəki qoxusu gəlirdi. Birtəhər dözdü...
Ravik mehmanxanaya yollandı...
Mühacirlər «katakomba»ya yığışmışdılar. «İlk xristianlara oxşayırlar,– deyə Ravik ürəyindən keçirdi.– İlk avropalılar...»
Süni palmanın altındakı stolun arxasında mülki paltarda bir kişi oturub, onları qeyd edirdi. İki polis də qapını qoruyurdu. Ancaq qaçmaq istəyən yox idi...
– Pasportunuz var?– deyə məmur Ravikdən soruşdu.
– Xeyr.
– Başqa sənədləriniz necə?
– Xeyr.
– Burada gizli yaşayırsınız?
– Bəli.
– Nə üçün?
– Almaniyadan qaçmışam. Bizə sənəd vermirlər.
– Familiyanız?
– Frezenburq.
– Adınız?
– Lüdviq.
– Yəhudisiniz?
– Xeyr.
– Sənətiniz?
– Həkim.
Kişi hamısını yazdı.
– Həkim?– deyə kişi balaca bir kağız parçasını gözlərinə yaxınlaşdırdı.–Ravik adlı həkim tanımırsınız?
– Xeyr.
– O da burada qalır. Məlumatımız var...
Ravik diqqətlə kişiyə baxdı. «Ejeni!»–deyə ürəyindən keçirdi. Mehmanxanaya qayıtdığını soruşdu! Ona rast gələndə də çox heyrətləndi! Mətbəxin qapısında dayanmış sahibə də dilləndi:
– Sizə dedim ki, burada elə adam yaşamır.
– Siz danışmayın! – deyə məmur onun sözünü kobudluqla kəsdi. – Onsuz da polisdən xəbərsiz bu qədər adam saxladığınıza görə cəza alacaqsınız.
– Mən bununla fəxr edirəm. İnsanpərvərliyə görə cəza verirlərsə, eybi yoxdur, qoy versinlər.
Məmur, sanki, yenə nəsə demək istədi, ancaq dinməyib, əlini yellətdi. Sahibə təkəbbürlə ona baxdı. Əlaqələri geniş idi, heç nədən qorxusu yox idi. Məmur Ravikə tərəf döndü:
– Şeylərinizi yığışdırın.