. Özünüzlə dəyişək, bir günlük də yemək götürün. Varsa, adyal da götürün.
Ona bir polis də qoşdular. Otaqların çoxu açıq idi. Ravik çoxdan qablaşdırıb hazır saxladığı çamadanı və adyalı götürdü.
– Özgə heç nə götürməyəcəksiniz?–deyə polis soruşdu.
– Heç nə.
– Bunlar qalır?
– Qalır.
– Bu da?–deyə polis çarpayının yanındakı stolun üstünə qoyulmuş balaca madonna fiqurunu göstərdi. Bunu o vaxt Joan «İnternasional»a göndərmişdi...
– Bu da...
Aşağı düşəndə elzaslı Klarissa ona bir bağlama uzatdı. Ravik gördü ki, bu bağlamadan hamıda var.
– Yeməkdir, – sahibə dilləndi. – Ac qalmayın... Bilirəm ki, getdiyiniz yerdə hələ heç nə hazırlamayıblar...
Sahibə gəc nəzərlərlə məmuru süzdü. O da hirslə:
– Az danışın!–dedi.–Müharibəni mən başlamamışam…
– Bunlar da başlamayıb.
– Məni niyə belə qaralamısınız?!–Məmur yanındagı polisə tərəf döndü:–Qurtardı? Aparın.
Kölgəyə oxşayan dəstə hərəkətə gəldi. Ravikin gözləri «mətbəxböcəyi» deyə qışqıran qadınla ərinə sataşdı. Kişi bir əli ilə arvadının qolundan tutmuşdu və o biri əlində də iki çamadan aparırdı. Biri əlində, biri də qoltuğunda... Bir çamadanı da uşaq sürüyürdü. Kişi imdad diləyən nəzərlərlə Ravikə baxdı. Ravik başını tərpətdi:
– İynə-dərman götürmüşəm,–dedi.–Qorxmayın.
Onlar yük maşınına mindilər. Motor uğuldadı, maşın tərpəndi. Sahibə qapıda dayanıb əl eləyirdi...
— Hara gedirik?– deyə kimsə polisdən soruşdu.
– Bilmirəm.
Ravik, Rozenfeld və yalançı Aron Qoldberqlə yanaşı dayanmışdı. Rozenfeldin əlində futlyar, onun içində də Sezanla Qogen vardı. O, nəyisə ürəyində. hesablayırdı.
– İspaniya vizasının vaxtı... – deyə sözə başlayan Rozenfeld nədənsə duruxdu, sonra davam etdi: – Kor yapalaq aradan çıxdı... Markus Mayeri deyirəm... Dünən Amerikaya getdi.
Maşın silkələnirdi, hamısı bir-birinə qısılmışdı, heç biri də danışmırdı...
Tini buruldular. Ravik gördü ki, fatalist Zaydenbaum da buradadır. Büzüşərək bir güncə çəkilmişdi və:
– Yenə yollardayıq,–dedi.
Ravik ciblərində siqaret axtardı, ancaq tapmadı.