O mühacirlər niyə gedib yatmırlar?
Ravik güldü:
– O gündə oturan mühacirlərlə əlaqəm yoxdur. Ora mehmanxananın faşist bölməsidir.
– İspanlardır? Axı sən orada olmusan, elə deyil?
– Elədir. Ancaq onların tərəfində deyildim. Bir də ki, mən həkim kimi olmuşam. Bunlar faşist cildinə girmiş monarxistlərdir. O, təşkilatın tör-töküntüsüdür. Çoxu qayıdıb gedib, bunlar isə hələ qəti qərara gələ bilməyənlərdir. Deyirlər, Franko çox kobuddur. Vaxtilə ispanları qırıb-çatan marvarlar isə veclərinə deyil.
Morozov fiqurları düzdü:
– Çox güman ki, onlar indi Gernikanın vəhşicəsinə bombardman edilməsini, ya da italyan, alman pulemyotlarının şaxtaçılar, kəndlilər üzərindəki «qələbə»sini qeyd edirlər. Bu qoçaqları birinci dəfədir burada görürəm.
– Çoxdan buradadırlar. Ona görə ki, burada çörək yemirsən.
– Özün burada yeyirsən?
– Xeyr.
Morozov irişdi:
– Yaxşı, – dedi, – mənim növbəti sualımdan da, sənin verəcəyin cavabdan da yan keçək. Çünki bilirəm, ikimizin də xətrimizə dəyəcək. Mənə nə dəxli, istəyir lap burada doğulmuş olsunlar, bir az yavaş danışsınlar. Hə, oyandım, bu da gözəl qədim vəzir qambiti...
Ravik də vəzir piyadasını irəli çəkdi. İlk gedişləri çox tez elədilər. Sonra Morzov fikirləşməyə başladı:
– Burada Alyoxin variantı var...
İspanlardan biri onlara tərəf gəldi. Gözləri az qala bir-birinin içində idi. Stolun yanında dayandı. Morozov narazılıqla onu süzdü. İspan güclə ayaq üstə dururdu.
– Cənablar, – deyə o, nəzakətlə sözə başladı. – Polkovnik Qomes rica edir ki, onunla bir qədəh şərab içəsiniz.
– Cənab, – Morozov da eyni nəzakətlə cavab verdi, – biz indi Parisin XVII Rayonunun çempionatını oynayırıq. Səmimi-qəlbdən təşəkkür edirik, ancaq hələ gələ bilməyəcəyik.
İspan özünü o yerə qoymadı. Ravikə elə təntənə ilə müraciət etdi ki, deyərdin, II Filippin sarayındadır:
– Siz bu yaxınlarda polkovnik Qomesə lütfkarlıq göstərmisiniz, ona görə də getməmişdə qabaq sizinlə bir qədəh içmək istəyir.
– Oyundaşım sizə dedi ki, oyunu bu gün qurtarmalıyıq.