n olanların çoxu kimi, bunda da yumor hiss yoxdur. Ancaq bu o demək deyil ki, bizdə də olmasın. Ona görə də səni polkovnik elədim. Ancaq eşitdiyimə görə, miskin bir oberleytenant olmusan. Heç rəva görməzdim ki, rütbəcə Qomesdən aşağıda durasan.
– Çox danışma, bala! Başım ona qarışdı, Alyoxin variantını düz oynamadım. Deyəsən, zabit əldən gedir. – Morozov başını qaldırdı – İlahi, biri də gəlir! Özü də başqa yavərdir. Nə sırtıq adamlardır!
– Polkovnik Qomesin özüdür, – Ravik geriyə söykənib yerini rahatladı. – İndi iki polkovnikin mübahisəsi başlayacaq!
– Özü də çox qısa olacaq, oğul bala!
Polkovnik Navarrodan da quru idi. Morzovdan yavərinin səhvinə görə üzr istədi. Üzürxahlıq qəbul olundu. Lakin birdən, hər şey öz yoluna qoyulandan sonra, polkovnik xüsusi bir təntənə ilə barışıq əlaməti kimi Frankonun sağlığına badə qaldırmağı təklif etdi. Bu dəfə Ravik razılaşmadı.
– Axı siz müttəfiq alman kimi... – Polkovnik lap karıxdı.
– Polkovnik Qomes, – Ravik yavaş-yavaş hövsələdən çıxırdı. – Qoyun hər şey olduğu kimi qalsın. Kimin sağlığına istəyirsiniz için, mən isə şahmat oynayıram.
Polkovnik bir anlığa fikrə getdi.
– Demək, siz onda...
– Yaxşısı budur, çox dərinə getməyin, – Morozov onun çözünü kəsdi. – Yoxsa, boş mübahisələr başlanacaq.
Qomes lap pərt olmuşdu:
– Ancaq siz gərək, ağqvardiyaçı, çar zabit kimi buna...
– Heç nə eləməli deyilik! Biz vaxtı keçməmiş adamlarıq. Dünyagörüşümüz də başqadır, ancaq buna baxmayaraq, bir-birimizin başını yarmalı deyilik.
Qomes, sanki, hər şeyi yenicə anlamağa başladı, özünü düzəltdi.
– Aydındır!.. – qırıq-qırıq dedi. – Nərmanazik, demokratik...
– Əzizim, iki gözüm, – Morozov birdən özündən çıxldı. – Rədd olun! Siz çoxdan rədd olub getməli idiniz! Düz İspaniyaya! Döyüşə! Yerinizə almanlarla italyanlar vuruşur! Xoş getdin! – O ayağa durdu. Polkovnik Qomes bir addım geri çəkildi, döyükə-döyükə Morozovun üzünə baxdı. Əsgərsayağı geri dönüb, öz stoluna tərəf getdi. Morozov təzədən oturub, köks ötürdü, xidmətçi qızı