vaxt olsa… Sonra… Gedəsi yerim də yoxdur. Elə-belə… Özgə neyləyəsiyəm ki?
– Heç nə. Düz eləyirsiniz. Hələlik belə lazımdır. Parisdə heç kəsi tanımırsınız?
– Xeyr!
– Heçcə kəsi?
Qadın başını ağır-ağır qaldırdı:
– Sizdən, mehmanaxana sahibindən, xidmətçidən, qulluqçu qızdan başqa… heç kəsi. – O, acı-acı gülümsədi. – Çox deyil, eləmi?
– Elədir. Bəs o… – Ravik ölən kişinin adını xatırlamağa çalışdı, ancaq yadına düşmədi.
– Xeyr, Raçinskinin burada tanışı yox idi. Ya da, ola bilsin ki, mən görməmişəm. Elə bura çatan kimi xəstələndi.
Ravik çox qalmaq istəmirdi. Ancaq qadını bu vəziyyətdə görəndən sonra fikrini dəyişdi.
– Şam eləmisiniz?
– Xeyr, ac deyiləm.
– Bu gün bir şey yemisiniz?
– Bəli, günorta yemişəm. Gündüzlər çətin deyil, ancaq axşam…
Ravik yan-yörəsinə baxdı. Tənhalıq, payız soyuğu bu balaca, bomboş otağı başına götürmüşdü.
– Getmək vaxtıdır, – dedi, – gəlin çıxaq, bir yerdə şam eləyək.
Ravik gözləyirdi ki, qadın etiraz edəcək. Elə oturmuşdu ki, deyərdin, heç nə istəmir və heç nə də onu yerindən tərpədə bilməz. Ancaq o, tez durub plaşını götürdü.
– Belə yaramaz, – Ravik dilləndi. – Plaş çox nazikdir. Qalın paltarınız yoxdur? Bayır soyuqdur.
– İndicə yağış yağırdı…
– Yağış yenə də yağır. Ancaq soyuqdur. Altından bir şey geyə bilməzsiniz? Başqa paltonuz yoxdur? jaket də olar…
– jaketim var.
O, iri çamadana tərəf getdi. Ravik gördü ki, heç nəyə əl vurmayıb. Qadın çamadandan qara rəngli bir jaket çıxarıb, onu sığalladı. Dümdüz, qəşəng çiyinləri var idi. Sonra bareti götürdü. Əvvəlcə jaketi, üstündən də plaşı geydi.
– Belə yaxşıdır?
– Bayaqkına baxanda, çox yaxşıdır.
Onlar pilləkəni düşdülər. Mehmanxana sahibi getmişdi. Onun əvəzinə açarlar asılan yerdə növbətçi oturub məktubları yerəbəyer edirdi. Ondan sarımsaq iyi gəlirdi. Yanında səssiz-səmirsiz oturan xallı pişik də kişiyə baxırdı.
Küçəyə çıxanda Ravik soruşdu:
– Yenə də aclıq hiss eləmirsiniz?
– Bilmirəm. Deyəsən, o qədər də yox…
Ravik əl eləyib taksi çağırdı.
– Yaxşı, onda «Bel