restoran xidmətçisi kimi qulluq edirəm, – Ravik güldü.
– Xeyr, doğrudan, əziyyətə salmışam.
– Çörəyi tək yeyə bilmirəm, vəssalam. Mən də sizin kimi…
– Mən yaxşı yoldaş deyiləm.
– Niyə? – Ravik etiraz etdi. – Yemək üçün əla yoldaşlığınız var. Boşboğaz adamlardan, ucadan danışanlardan zəhləm gedir.
O, Albertə tərəf baxdı. Həmin anda qırmızı şlyapalı qadın əlindəki çətiri stola vura-vura ucadan nə üçün əclaf olduğunu ona başa salırıdı. Albert isə səbirlə qulaq asır, heç nəyi vecinə almırdı.
Joan xəfifcə gülümsədi:
– Mən elə şeyi bacarmaram.
– Budur, yenə gətirdilər. İndi başlayaq, yoxsa əvvəlcə bir siqaret çəkək?
– Siqaret yaxşıdır.
– Oldu. Bu gün yaxşısını götürmüşəm. Ondakı qara tənbəki deyil…
Qadının siqaretini yandırdı. Joan geri söykənib, dərin bir qullab vurdu, diqqətlə Ravikə baxdı.
– Beləcə oturmaq nə yaxşıdır! – dedi və Ravikə birdən elə gəldi ki, o, indicə ağlayacaq…
Qəhvəni «Kolize» kafesində içdilər. «Yelisey çölləri»nə baxan böyük zal dolu idi və onlar aşağıda – barda boş yer tapıb oturdular. Divarların yuxarı tərəfində şüşə qəfəslər asılmışdı, içəridə tutuquşular oturmuşdu, alabəzək tropik quşlar isə o yan-bu yana uçuşurdular.
– İndi nə edəcəyini fikirləşmisinizmi? – Ravik soruşdu.
– Xeyr, hələ yox.
– Bura gələndə müəyyən bir məqsədiniz var idi?
Qadın tərəddüd etdi:
– Xeyr, elə bir məqsədim yox idi.
– Soruşmaq xatirinə soruşmuram.
– Bilirəm. Deyirsiniz ki, nəsə işləsə məşğul olmalıyam. Özüm də istəyirəm. Hər gün də fikirləşirəm. Ancaq...
– Mehmanxana sahibi deyirdi ki, aktrisasınız. Mən maraqlanmırdım, özü dedi... Adınızı soruşanda...
– Adımı unutmuşdunuz?
Ravik baxışlarını qaldırdı. Qadın da sakitcə ona baxırdı.
– Bəli. Kağız yadımdan çıxıb mehmanxanada qalmışdı. Nə qədər elədim, yadıma düşmədi.
– İndi bilirsiniz?
– Bəli. Joan Madu.
– Mən tanınmış aktrisa deyiləm. Həmişə xırda rollarda çıxış etmişəm. Axır zamanlar isə heç oynamamışam. Fransızca da yaxşı danışa bilmirəm.
– Bəs hansı dili yaxşı bilirsiniz?
– İtalyan dilini.