ə ora... O bomboş otağa...
– Mən də sizinlə yuxarı qalxaram. Bir şüşə də götürərik.
Qapıçı oyandı.
– İçməyə bir şeyiniz var? – Ravik soruşdu.
– «Şampan» qarışıq kokteyl olar? – Qapıçı yuxulu-yuxulu əsnədi.
– Təşəkkür edirəm, bir az tünd olsa yaxşıdır. Konyak olsun. Bir şüşə...
– «Kurvaze», «Mortel», «Eness», «Biskye Dübene»... Hansından?
– Baş üstə, müsyö. Özüm açıb gətirərəm.
Onlar pilləkənlə yuxarı qalxdılar.
– Açarınız var? – Ravik soruşdu.
– Qapı açıqdır.
– Pulunuzu, sənədlərinizi oğurlayarlar.
– Qəsdində duran olsa, bağlayanda da oğurlayarlar.
– O da düzdür. Belə kilidləri açmağa nə var! Ancaq, hər halda, çox asan olmur.
– Bəlkə də... Ancaq tək-tənha küçədən gəlib, açarı götürüb, qapını açıb bomboş otağa girə bilmirəm. Onda, elə bil, qəbrə girirəm. O yerdə ki səni çamadanlardan başqa heç nə gözləmir, ora beləcə açarsız girmək də böyük şeydir.
– Adamı heç yerdə heç nə gözləmir. Gərək, hər şeyi özünlə gətirəsən.
– Ola bilər... Ancaq bu da özünü aldatmaqdır.
Joan plaşla beretini çarpayının üstünə atıb, Ravikə baxdı. Avazımış sifətində iri gözləri işıldayırdı və onlarda qəzəb dolu bir ümidsizlik donub qalmışdı. O bir anlığa beləcə dayandı, sonra əlləri jaketin cibində, balaca otaqda iri addımlarla var-gəl eləməyə başladı. Hər dəfə geri dönəndə, elastik bədəni qıvrılırdı. Ravik diqqətlə ona baxdı. Qadına haradansa güc, coşğun bir şuxluq gəlmişdi və otaq, sanki, ona darlıq edirdi.
Qapı döyüldü. Kişi konyakı gətirdi.
– Cənablar yemək istəmir? Soyutma toyuq, sendviç var.
– O, çox vaxt aparar, qardaş, – deyə Ravik pulunu verib, onu yola saldı. Sonra qədəhləri doldurdu. – Bu da belə!.. Çox sadə, çox da quru! Ancaq çətin anlarda primitivlik yaxşıdır. İncəlik arxayın vaxtlar üçündür. Bir bunu için...
– Bəs sonra?
– Sonra da birini içərsiniz.
– Yoxlamışam, xeyri yoxdur. Tək qalanda sərxoş olmaq da yaxşı deyil.
– Azacıq sərxoş olmaq heç nə eləməz.
Ravik çarpayı ilə üzbəüz divarın yanındakı ensiz, balaca taxtda oturdu. O dəfə bunu görməmişdi.
– Siz