yatın. Belə havada gəzməyə getməzlər. – O, şüşəni götürdü. Qadın lap yanında dayanmışdı.
– Məni burada qoyma... – Joan bu sözləri tələsə-tələsə, yanıqlı-yanıqlı deyəndə, Ravik onun nəfəsini üzündə hiss elədi. – Məni burada tək qoyma. Bircə bu gün... Bilmirəm nə olub... Bircə bu gün! Sabah özümü ələ alacağam, ancaq bu gün bacarmıram. Yaman kövrəlmişəm... Heyim qalmayıb... Yıxılacam... Gərək, məni aparmayaydınız... Bu gün heç olmazdı... İndi tək qala bilmərəm...
Ravik şüşəni ehtiyatla yerə qoyub, qolunu onun əlindən çıxardı.
– Lap uşaqsız! – dedi. – Geci-tezi hamımız buna öyrəşməliyik... – sonra taxtı göstərdi: – Yaxşı, burada yataram. Getməyin də mənası yoxdur. Sabah doqquzda təşrih edəsiyəm. Lap öz evim kimi yataram. O qədər gecə növbəsində qalmışam ki! Razı qaldınız?
Joan başını tərpətdi. Hələ də Ravikin yanında dayanmışdı.
– Gərək, səkkizin yarısında çıxam. Çox tezdir, sizi oyadacağam.
– Eybi yoxdur. Durub sizə səhər yeməyi hazırlayaram.
– Heç nə lazım deyil. Yaxındakı kafedə yeyərəm. Sadə fəhlə kimi romla qəhvə, bir dənə də kökə götürərəm. Sonrası da xəstəxanada... Ejeniyə deyərəm, vanna hazırlayar. Yaxşı, qalaq... İki didərgin bir yerdə... çarpayı sizin olsun. İstəyirsiniz, soyunub yerinizə girənə kimi, aşağı,– o qoca qapıçının yanına gedim.
– Xeyr.
– Qaçmaram! Bizə bəzi şeylər də lazımdır: balınc, adyal...
– Zəngi çalaram, gəlib gətirər...
– Bunu özüm də eləyərəm, – Ravik düyməni axtardı. – Belə şeyləri kişi eləsə, yaxşıdır.
Qapıçı o dəqiqə gəldi. Əlində konyak şüşəsi tutmuşdu.
Ravik:
– Bizi nə hesab eləyirsiniz? – dedi. – Çox sağ olun, ancaq unutmayın ki, biz müharibədən sonrakı nəslin nümayəndəsiyik. Bir adyal, balınc, bir dənə də mələfə gətirin. Burada qalası oldum. Bayır soyuqdur, bərk yağır. İkicə gündür sətəlcəmdən durduğum. Verə bilərsiniz?
– Əlbəttə, müsyö. Elə ağlıma gəlmişdi də...
– Yaxşı, – deyə Ravik siqaret yandırdı. – Dəhlizdə gözləyirəm. Astanadakı ayaqqabıları sayacağam. Bu idmanla çoxdan məşğul oluram. – Birdən Joanın