n baxışlarını öz üzərində hiss elədi. – Qaçmaram! Mən misirli Yusif deyiləm ki, paltomu qoyub qaçam...
Qapıçı şeyləri gətirdi. Raviki dəhlizdə görəndə üz-gözü işıqlandı:
– Belə şeyə təsadüfi halda rast gəlmək olur, – dedi.
– Mən də təsadüfi hallarda belə eləyirəm. Bir ad günümdə, bir də milad bayramında. Bura verin, gedəndə özüm apararam. Bu nədir belə?
– İkincisidir. Dediniz, sətəlcəm olmusunuz.
– Əla! Ancaq mən ciyərlərimi konyakla qızışdırıram. – Ravik cibindən pul çıxardı.
– Müsyö, yəqin ki, pijamanız yoxdur. Verə bilərəm.
– Sağ ol, qardaş, – Ravik qocaya baxdı: – Mənə balaca olar.
– Əksinə, lap əyninizə olacaq. Təptəzədir. Öz aramızda qalsın, bir amerikalı pay verib. Ona da bir qadın bağışlayıbmış. Mən belə şeylər geymirəm. Mənimki tuman-köynəkdir. Lap təzədir, müsyö.
– Yaxşı, gətirin. Baxaq, görək necə şeydir.
Ravik dəhlizdə gözlədi. Qapıların ağzında üç cüt ayaqqabı vardı. Onlardan bir cüt boğazı rezinli çəkmə idi. Həmin otaqdan bərk xorultu səsi gəlirdi. O birilər isə qəhvəyi rəngli kişi ayaqqabısı və dikdaban düyməli, lak qadın çəkmələri idi. Onlar da həmin qapının ağzına qoyulmuşdu və yanaşı dursalar da, elə bil, hərəsi bir dərəyə atılmışdı...
Qapıçı pijamanı gətirdi. Əntiqə şey idi... Süni göy ipəkdən tikilmişdi, üstünə də qızılı ulduzlar çəkilmişdi. Ravik bir xeyli dinməz-söyləməz ona tamaşa elədi.
– Əntiqə şeydir, eləmi? – qapıçı qürur hissi ilə soruşdu.
– Heyif! – Ravik təəssüfləndi. – Bunu seçən qadına məmnuniyyətlə baxardım. – Pijama lap təzə idi və «Maqazin de Luvr»da büküldüyü kağızdan açılmamışdı.
– Bu gecəlik sizin olsun. Almaq lazım deyil, müsyö.
– Haqqı nə olacaq?
– Nə verəsəniz...
– Fransız deyilsiniz?
– Xeyr, fransızam. Sən-Nazarlıyam.
– Onda amerikanlarla əlaqə sizi korlayıb... Buna baxmayaraq... belə pijamaya nə versən, dəyər.
– Xoşunuza gəldiyi üçün çox şadam. Gecəniz xeyrə qalsın, müsyö. Sabah gəlib xanımdan alaram.
– Səhər tezdən özüm gətirib verərəm. Məni səkkizin yarısı oyadın. Qapını astaca döyün, eşidərəm.