a öyünməyə dəyməzdi, bundan qabaq birini itirmişdi. Bəlkə, bundan sonra gələn də elə olacaqdı. Axırda belə-belə hamısını itirəcək, özü də onlara qoşulacaq. Ancaq bu qız hələlik xilas edilmişdi.
– Belə havada ona-buna şlyapa daşımaq adama ləzzət verməz. – Bunu Lüsyen dedi.
– Şlyapa daşıyırsınız?
– Bəli, madam Lanver üçün... Atelye Matinon prospektindədir. Saat beşə qədər işləyirdik. Sonra mən onları müştərilərə çatdırıram. İndi altının yarısıdır, gərək, mən yolda olaydım... – O, pəncərədn küçəyə baxdı. – Heyif, yağış kəsdi. Dünən yaxşı idi; yağışdan tut, göyə çıx... İndi kim isə aparır...
Ravik pəncərənin qabağında onunla üzbəüz oturdu. «Qəribədir, – deyə fikirləşdi, – həmişə elə bilirsən ki, ölümün pəncəsindən xilas olanlar ən xoşbəxt adamlardır. Ancaq, demək olar ki, heç biri özünü elə hesab eləmir. Bu da xoşbəxt deyil. Burada kiçik də olsa, möcüzə baş verib, onu isə sevindirən yağışda küçəyə çıxmamasıdır...»
– Lüsyen, nə yaxşı birbaşa bu xəstəxanaya gəldiniz?
Qız çəkinə-çəkin ona baxdı:
– Bir nəfər demişdi.
– Kim?
– Tanış idi.
– Hansı tanış?
Qız tərəddüd elədi. Sonra:
– O da burada olub, – dedi. – Qapıya qədər özüm gətirmişdim. O vaxtdan tanıyıram.
– Bu, nə vaxt olub?
– Mən gələndən bir həftə qabaq.
– Təşrih zamanı ölən qızı deyirsiniz?
– Bəli.
– Bununla belə, yenə bura gəldiniz?
– Bəli, – Lüsyen biganəliklə cavab verdi. – Nə üçün gəlməyəydim ki?
Ravik demək istədiyini uddu. Qızın balaca, donuq sifətinə baxdı. O sifət nə vaxtsa zərif olmuş, sonralar həyat onu belə vaxtsız kobudlaşdırmışdı.
– Siz də əvvəlcə həmin mamaçanın yanına getmişdiniz?
Lüsyen cavab vermədi.
– Bilmirəm, bəlkə də, həkimdir. Arxayınca deyə bilərsiniz. Onu heç tanımıram da...
– Əvvəlcə Mariya getmişdi. Bir həftə qabaq... Bəlkə də, on gün...
– Mariyanın başına nə gəldiyini bilə-bilə yenə ora getdiniz?
– Bəs nə edəydim? Risq etmək lazım idi. Özgə heç kəsi tanımırdım. Uşaq olsa, neyləyərdim? – O, pəncərədən baxdı. Üzbəüz evin eyvanında başına çətir tutmuş bir kişi