dayanmışdı. – Mən hələ nə qədər qalacağam, doktor?
– Təxminən iki həftə?
– Hələ iki həftə də?
– Çox deyil ki! Nə olub?
– Hamısı puldur axı?
– Bəlkə, bir-iki gün tezləşdirə bildik.
– Elə bilirsiniz, onun pulunu verə biləcəyəm? O qədər pulum haradandır? Çox bahadır! Günü otuz frank...
– Bunu sizə kim deyib?
– Tibb bacısı.
– Hansı? Hə, əlbəttə, Ejeni...
– Bəli. Hələ deyirdi, təşrihlə sarğıların haqqı ayrı olacaq. Onlar çox bahadır?
– Təşrihin haqqını vermisiniz.
– Deyir ki, çox azdır.
– Tibb bacısı belə şeyləri dəqiq bilməz, Lüsyen. Sonra doktor Veberin özündən soruşsanız, yaxşı olar.
– İndidən bilsəm, yaxşıdır.
– Nəyə görə?
– Dəqiq hesablayıram ki, bunun üçün nə qədər işləməliyəm. – Lüsyen əllərinə baxdı. Barmaqları napnazik, göz-göz idi. – Hələ bir aylıq ev kirayəsi də verəsiyəm. Bura gələndə on üçü idi. On beşində çıxası idim. Heç nədən bir ay da üstünə gəldi...
– Elə bir adam yoxdur ki, sizə kömək eləsin?
Lüsyen başını qaldırdı. Həmin anda ən azı on il birdən qocaldı...
– Özünüz yaxşı bilirsiniz, doktor. Eşidəndə hələ acıqlandı da. Dedi ki, mənim belə səfeh olduğumu bilməyib, yoxsa yaxın gəlməzdi...
Ravik başını yırğaladı. Belə şeyləri çox eşitmişdi.
– Lüsyen, çalışaq, bəlkə, o mamaçadan bir şey qopara bildik. Axı onun günahı olub. Bircə adını bizə deyin.
Qız birdən dikəldi, sanki, bütün varlığı ilə kimdənsə qorunmağa çalışdı:
– Polis? Yox, özüm ilişərəm.
– Polissiz... Eləcə hədə-qorxu gələrik.
Qız acı-acı güldü:
– Heç nə qopara bilməzsiniz. Polad kimi möhkəmdir... Düz üç yüz frank verdim, axırı da belə... – O, kimononu sığalladı. – Adamın bəxti gətirməyəndə, gətirmir... – Qız bu sözləri elə dedi ki, elə bil, özündən yox, başqasından danışırdı.
– Əksinə, – Ravik etiraz etdi, sizin bəxtiniz lap yaxşı gətirdi!
Ejenini cərrahiyyə otağında tapdı. Qız yenə də nikelli alətləri silə-silə parıldadırdı. Bu, onun ən sevimli məşğuliyyətlərindən biri idi və işə elə qapılmışdı ki, Ravikin gəldiyini hiss eləmədi.
– Ejeni!
Qız diksindi.
– Ah,