– dedi. – Demək olar ki, bütün günü...
Qoca başını tərpətdi.
– Adamın fikrini dağıdır. Şahmat kartdan ağıllı oyundur. Kartda bəxtin gətirə, ya gətirməyə... Ona görə də adamın fikrini dağıtmır. Şahmat isə bir aləmdir. Onu oynayanda xarici aləm yaddan çıxır. – O, batıq gözlərini qaldırdı. – Xarici aləm də hələ kamala yetməyib.
Onun rəqibi Levi isə mızıldadı, lakin tez də səsini kəsib, qorxa-qorxa yan-yörəsinə boylandı, sonra professorun dalınca getdi.
Onlar iki partiya oynadılar. Sonra Morozov ayağa durdu:
– Vaxtdır, gedim, bəşəriyyətin çiçəklənməsi üçün qapıları açım. Sən niyə heç biz tərəflərdə görünmürsən?
– Bilmirəm. Təsadüfidir...
– Sabah axşam necə?
– Sabah axşam gələ bilmərəm. Yeməyə gedəcəyəm. «Maksim» restoranına...
– Bura bax, sən, elə bil, qaçqın deyilsən, başını hər yerə soxursan. Parisin ən yaxşı restoranlarına ayaq açmısan.
– Elə yerlər çox etibarlıdır, Boris. Özünü qaçqın kimi aparsan, tez ələ keçərsən. Sən, gərək, belə şeyləri yaxşı biləsən, ay daşdan keçən pasport sahibi Morozov!
– Elədir! Bəs kiminlə gedəcəksən? Yoxsa, alman səfiri ilə onun havadarı kimi gedirsən?
– Ket Heqstremlə.
Morozov fit çaldı.
– Hə... ə... Ket Heqstrem... Qayıdıb?
– Sabah tezdən Vyanadan gələcək.
– Demək, ondan sonra gələcəksən.
– Bəlkə də, gəlmədim.
Morozov əlini yellətdi.
– Ola bilməz! Ket Heqstrem Parisə gələndə əsas iqamətgahı «Şəhrizad» olur.
– İndi vəziyyət ayrı cürdür. Xəstəxanada yatmağa gəlir. Bir-iki günə təşrih olunacaq.
– Elə ona görə də mütləq gələcək. Sən qadınları yaxşı tanımırsan. – Morozov gözlərini süzdürdü. – Yoxsa ora gəlməyini istəmirsən?
– Niyə?
– İndi yadıma düşdü ki, o qadını mənim yanıma göndərəndən sonra oralara gəlməmisən. Joan Madunu deyirəm. Deyəsən, burada nəsə var.
– Boş şeydir! Onun orada olduğunu heç bilmirdim. Bir işə yaradı?
– Hə, əvvəlcə xorda oxudu. İndi kiçik bir solo nömrəsi var. İki, ya üç mahnıdır.
– Oralara öyrəşə bildimi?
– Əlbəttə! Niyə öyrəşməsin ki?
– Ümidini tamam itirmişdi. Yazıq qız...
– Nə