olasan...
Ravik Ketin titrəyən zərif sifətinə baxdı. O yalnız bircə xoşbəxtlik tanıyırdı. Özü də ən kövrəyini – məhəbbəti... Heç nəyi yox, yalnız məhəbbəti!
– Çox olmuşam, Ket, – deyən Ravik tamam başqa şeyi nəzərdə tuturdu və eyni zamanda bilirdi ki, heç o da xoşbəxtlik deyil.
– Siz məni başa düşmək istəmirsiniz, ya da bu haqda danışmağa qorxmusunuz. Orkestrdə oxuyan kimdir?
– Tanımıram. Çoxdandır buralara yolum düşmür.
– Buradan görünmür. Qaraçıların yanında da deyil. Yəqin, hansı stol arxasında oturub.
– Qonaqlardan olar. Burada elə şeylər çox olur.
– Qəribə səsi var. Həm kədərlidir, həm də çılğın.
– Mahnıları elədir.
– Bəlkə də, mən özüm eləyəm. Nə oxuduğunu başa düşürsünüz?
– «Ya vas lyubil» «mən səni sevirdim» deməkdir. Puşkinin sözləridir.
– Rusca bilirsiniz?
– Morozov bir-iki söz öyrədib. Çoxu da söyüşdür. Söymək üçün rus dilinin əvəzi yoxdur.
– Siz özünüz haqda danışmağı sevmirsiniz, elə deyilmi?
– Heç fikirləşməyi də xoşlamıram.
Ket bir anlığa susdu, sonra dedi:
– Hərdən mənə elə gəlir ki, o günlər daha keçib getdi. Qayğısızlıq da, ümid də... keçmişdən qalan nə var idisə, hamısı...
Ravik gülümsədi:
– Keçib getməyib, Ket. Həyat adi şey deyil. Əksinə, çox mürəkkəbdir. Nə qədər ki nəfəsimiz var, demək, onlar da var.
Ket Raivkə heç qulaq asmırdı.
– Məni tez-tez vahimə basır, Ravik. Heç özüm də bilmirəm nədir. Çox qəribə qorxudur. Bax, məsələn, mənə elə gəlir ki, buradan çıxanda görəcəyik ki, dünya qopur. Sizdə də belə şeylər olur?
– Olur, Ket. Bu, hamıda olur. Avropada xəstəlikdir. İyirmi ildir yaranıb.
Qız susdu.
– Daha rusca oxumur. – Ket diqqətlə musiqiyə qulaq asırdı.
– Xeyr, italyancadır. «Santa Luçiya Luntana»dır...
Projektorun işığı gəzə-gəzə skripkanın üstündən keçib balaca bir stola tərəf gəldi. Ravik oxuyan qadını gördü. Joan Madu idi. Təkcə oturub, əlini stola söykəmişdi, harasa uzaqlara baxırdı, xəyal dəryasına cummuşdu və sanki, burada tək idi. Dümağ işıqda sifəti solğun görünürdü. Ancaq Ravikin o vaxtlar gördüyü