n nümunə kəsib götürdü.
– Bassion laboratoriyadadır?
– Bəli. – Tibb bacısı cavab verdi. – Zəng vurmuşdum, gözləyir.
– Yaxşı, göndərin. Nəticəni gözləyək. On dəqiqə ancaq çəkər.
Veber dedi:
– Deyin ki, zəng vursun. O dəqiqə vursun. Təşrihi dayandırırıq.
Ravik dikəldi:
– Nəbzi necədir?
– Doxsan beş.
– Qan təzyiqi?
– Yüz on beş.
– Oldu. Veber, mənə elə gəlir ki, razılıq haqda fikirləşmək lazım deyil. Artıq heç nə eləmək olmaz.
Veber başını tərpətdi.
– Tikmək lazımdır. – Ravik sözünə davam etdi. – Uşağı götürmək, vəssalam! Sonra da tikmək və özünə heç nə deməmək!
Bir anlığa dayanıb, dümağ dəsmalların arasındakı açıq yaraya baxdı. Gur işıq dəsmalları daha da ağ göstərirdi. Elə bil, yenicə yağmış qar idi, arasıdan görünən qanlı yara isə, sanki, ağzını geniş açıb əsnəyirdi. Nəsə görünmədən, bilinmədən onu için-için yemiş və otuz dörd yaşlı, şıltaq, incə, şax qamətli, həyat həvəsli Ket Heqstermi ölümə məhkum eləmişdi...
Yenə cansız cəsədə tərəf əyildi:
– Biz hələ...
Uşaq! Bu doğram-doğram olmuş bədəndə heç nədən xəbəri olmayan balaca bir varlıq yavaş-yavaş böyüyürdü. Demək, o da ölümə məhkum olmuşdu. O, hələ anasının qanından yeyir, şirəsindən sorurdu ki, böyüyüb bu dünyaya gəlsin, ya əsgər, ya da kiminsə qatili olsun. Bir sözlə, insan olsun, yaşasın, sevinsin, kədərlənsin, uçurub dağıtsın... – Əlindəki alət ehtiyatla görünməyən yerlərlə irəlilədi, onu tapdı, astaca oradan qopardı, çölə çıxardı. Və hər şey də qurtardı. Dünya işığı görməmiş, nəfəs almamış, sevinc-kədər dadmamış, böyüyüb başa çatmamış, heç yaranmamış öldü... İndi bir parça rəngi solmuş, ölmüş, qana bələnmiş ət parçası idi...
– Bassiondan xəbər çıxmadı?
– Hələ yox. İndi gələr...
– Bir-iki dəqiqə də gözləyə bilərik.
Ravik geri çəkildi:
– Nəbzi?
Ekranda Ketin gözlərini gördü. Bu gözlər ona dikilmişdi, ancaq heç nə soruşmurdu, sanki, hər şeyi bilir, yazıq-yazıq ona baxırdı. Birdən Ravikə elə gəldi ki, o ayılıb. Bir addım atıb dayandı. Ola bilməzdi! Ona elə gəlmişdi. Üzünə işıq