düşübmüş...
– Nəbzi necədir?
– Yüz. Qan təzyiqi yüz on iki. Düşür...
– Vaxtıdır, – Ravik narahat oldu. – Bassion qurtarmalı idi.
Aşağıdan boğuq telefon zəngi eşidildi. Veber qapıya baxdı. Ravik o tərəfə heç baxmadı da. Sakitcə gözlədi. Qapı səsi eşitdi... Tibb bacısı gəldi.
– Elədir! – Bunu Veber dedi. – Xərçəngdir!
Ravik başını yırğalayıb, təzədən işə başladı. Sancaqları çıxardı, tikişləri sökdü, dəsmalları götürdü. Onun yanında dayanmış Ejeni alətləri sayırdı. Tikməyə başladı. Çox səliqə ilə, ustalıqla, dəqiq işləyirdi. Bütün diqqəti orda idi, heç nə haqda fikirləşmirdi. Qəbrin üstü örtüldü, dəri qatları bir-bir ağız-ağıza gəldi, üst dərinin də tikişini vurub dikəldi:
– Qurtardı.
Ejeni cərrahiyyə stolunu yenə maili vəziyyətə gətirdi. Ketin üstünü örtdü. Ravikin xatirləri yenə oyandı: «Şəhrizad» ...Srağagün... «Maynboşdan» aldığı paltar... «Heç xoşbəxt olmusunuzmu?», «Lap çox», «...qorxuram», «adi şeydir...», qaraçılar oynayır...
Qapını üstündən asılmış saata baxdı. On iki idi. Nahar vaxtı bütün idərələrin, fabriklərin qapıları açılır, sağlam adamlar dəstə-dəstə çölə axışır... Tibb bacıları xərəyi cərrahiyyə otağından apardılar. Ravik rezin əlcəkləri çıxarıb, vanna otağına getdi, yuyunmağa başladı.
– Siqareti atın! – Onunla yanaşı yuyunan Veber dilləndi. – Dodaqlarınızı yandırarsınız.
– Hə... təşəkkür edirəm. Bəs bunları ona kim deyəcək, Veber?
– Siz, – deyə Veber tərəddüd etmədən cavab verdi.
– Gərək, niyə yardığımızı başa salaq. Elə bilirdi, adi qayda ilə edəcəyik. Həqiqəti isə deyə bilmərik.
– Bir şey tapıb uydurarsınız. – Veber inamla dilləndi.
– Doğrudan? Tapa bilərəm?
– Əlbəttə! Hələ axşama kimi vaxtımız var.
– Bəs siz?
– Mənə inanmaz. Bilir ki, siz təşrih eləmisiniz, ona görə də sizdən soruşacaq. Mən gəlsəm, əhvalı pozulacaq.
– Elədir.
– Başa düşmürəm, necə ola bilər ki, belə az vaxtda bu qədər böyüsün...
– Olur... Kaş ona nə deyəcəyimi biləydim!
– Bir şey taparsınız, Ravik. Deyərsiniz, kistadır, ya da mioma...
Gecə yenə