yaratmışdı. Həmin sifətin sirri onun səmimiyyətində idi. Heç nəyi gizlətmirdi, heç nəyi də büruzə vermirdi. «Necə olub ki, mən bunu əvvəllər görməmişəm? – Ravik ürəyindən keçirdi. – Yəqin, onda belə deyilmiş. Onda orada qorxudan, həyəcandan başqa heç nə yox imiş...»
– Siqaretiniz var? – Joan soruşdu.
– Əlcazair siqaretidir. Qara tənbəkidir, özü də çox acı...
Xidmətçini çağırmaq istədi, ancaq Joan qoymadı.
– O qədər də acı deyil. Bir dəfə vermisiniz. Yadınızdadırmı, «de Alma» körpüsündə...
– Düz deyirsiniz...
«Həm düz deyirsiniz, həm də yox... – Ravik ürəyindən keçirdi. – Sən onda perikdirilmiş, saralıb-solmuş bir vücud idin. Heç özün deyildin. Onda aramızda nəsə oldu və birdən elə yaddan çıxdı ki, elə bil, heç olmamışdı...»
– Bura gəlmişdim, – dedi, – srağagün...
– Bilirəm. Gördüm...
O, Ket barədə heç nə soruşmadı. Sakitcə, heç nə olmamış kimi, bir küncə qısılıb siqaret çəkirdi və sanki, bütün fikri-zikri bu siqaretin yanında idi. Sonra yenə sakitcə, aram-aram içməyə başladı və sanki, yenə bütün fikri-zikri arağın yanında idi. Elə bil, nə iş görürdüsə, hətta ikinci dərəcəli də olsa, onu axıracan görürdü... «Onda tamam ümidsiz idi, – Ravik ürəyindən keçirdi. – İndisə onlardan əsər-əlamət yoxdur». Joan birdən-birə elə doğmalaşdı, elə qayğısız göründü ki! Ravik bilmədi, bəlkə də, ona görə belə oldu ki, həmin anda heç bir dərdi-səri yox idi. Bircə onu hiss elədi ki, Joanın hənirtisi onu isitdi...
Qrafin boşalmışdı.
– Yenə içəkmi? – Ravik soruşdu.
– Onda mənə içirtdiyiniz nə idi?
– Nə vaxt? Burada? Deyəsən, burda hamısını qatıb-qarışdırdıq.
– Xeyr, buradakını demirəm. Lap birinci gecə...
Ravik fikrə getdi.
– Yadıma gəlmir, – dedi, – konyak deyildi ki?
– Xeyr, konyaka oxşayırdı, ancaq tamam ayrı şeydi. İstədim yenə içəm, ancaq tapa bilmədim.
– Niyə? Yəni elə yaxşı idi?
– Ona görə yox... Ömrümdə belə tünd şey içməmişdim.
– Harada içdik onu?
– «Zəfər tağı»nın yanındakı bistroda. Pilləkənlə aşağı düşdük... İçəridə də sürücülər, qızlar oturmuşdu.