i doldurdu. Şüşə ilə birlikdə stolun üstünə bir qutu da siqaret qoydu. Yaşıl «Loran» idi.
– Onda da istəmişdiniz, elə deyilmi? – deyə özündən razı halda Ravikə baxdı.
– Yadımda deyil. Siz bilən, düz olar. Daha nə desəniz inanıram.
– Elədir! – Joan sözə qarışdı. – Yaşıl «Loran» idi...
– Gördünüz?! Xanımın yaddaşı sizinkindən yaxşıdır, müsyö.
– Bilmək olmaz. Ancaq siqaret qalsın, lazım olar.
Ravik qutunu açıb Joana uzatdı.
– Yenə həmin mehmanxanada qalırsınız? – deyə soruşdu.
– Bəli. Ancaq ayrı otağa köçmüşəm. Böyükdür...
Bir dəstə sürücü içəri girdi. Onlar qonşu stol arxasında oturub ucadan danışmağa başladılar.
– Gedək? – Ravik soruşdu. Joan başını tərpətdi. Ravik xidmətçini işarə ilə çağırıb pulunu verdi.
– «Şəhrizad»a qayıtmayacaqsınız?
– Xeyr.
Ravik onun paltosunu tutdu. Joan isə paltosunu geyməyib, eləcə çiyninə saldı. Ucuz, bəlkə də, süni xəz idi, ancaq onun əynində bahalı görünürdü. Fikirləşdi ki, könülsüz geyilən şey ucuz görünər. Belə ucuz tacları çox görmüşdü...
Küçəyə çıxıb narın yağışın altında dayandılar.
– Onda sizi mehmanxanaya ötürüm...
Joan ağır-ağır ona tərəf döndü:
– Bəs sənin otağına getmirik?
Joanın sifəti lap yaxında idi, altdan yuxarı ona baxırdı. Qapının başında asılımış fənərin işığı düz üzünə düşürdü. Saçına qonmuş yağış damcıları par-par parıldayırdı. Bir taksi gəlib dayandı. Sürücü bir az gözlədi, sonra nəsə donquldanıb əlini yellətdi və tərpənəndə maşını yerdən çox sərt götürdü.
Joanın gözləri fənərin işığında parıldadı. Onlar elə dərin idi ki, ucu-bucağı bilinmirdi...
– Mən səni bu gün gördüm, – Ravik dilləndi. – Əvvəlcə belə deyildin.
– Yox...
– Əvvəllər heç nə olmayıb...
– Yox... Mən tamam unutmuşam.
Onun nəfəsi dalğa-dalğa üzünə vururdu. Bu qərib gecənin qərib bəndəsi asta-asta, şirin-şirin, inamla, ümidlə nəfəs alırdı. Birdən öz damarlarından axan qanın şırıltısını eşitdi. Lap qıjıltı ilə axırdı. Elə bil qan deyil, həyatın özü idi. Min dəfə qarğıyıb, min dəfə oxşadığı, gah da tapdığı həyat... Bircə saat