gün əvvəl getmişdi, indi heç lazım deyildi. Ancaq elə bir işi də yoxdu və qət etdi ki, yenə getsin.

Ev Klavel küçəsində idi. Birinci mərtəbəsində ət dükanı yerləşirdi. Kök bir qadın əti şaqqalayıb satırdı. O, qara geyinmişdi. Əri iki həftə bundan qabaq ölmüşdü və indi şəyirdlə birlikdə özü alver edirdi. Ravik onu keçib gedəndə gördü. Deyəsən, qonaq getməyə hazırlaşırdı. Şlyapasına qara rəngli uzun rübənd taxmışdı və tanış qadına – başqası olsa, eləməzdi – bir bud donuz əti kəsirdi. Rübənd yelləndi, balta göydə payıldadı və ətə yeridi.
– Bax, bircə dəfəyə! – deyə o, özündən razı halda, budu tərəziyə qoydu.
Lüsyen lap yuxarı mərtəbədəki balaca otaqda yaşayırdı. O, tək deyildi. Təxminən iyirmi beş yaşında cavan bir oğlan stula sərələnmişdi. Başında, adətən, velosiped sürən idmançıların qoyduğu uzundimdik kepka vardı. Ağzındakı eşmə siqaret, danışanda üst dodağına yapışıb qalırdı. Ravik içəri girəndə, yerindən də qımıldanmadı. Lüsyen isə çarpayıda uzanmışdı. O, həyəcandan qızardı:
– Doktor… Bu gün gələcəyinizi bilmirdim… – Oğlana tərəf döndü: – Bu da…
– Adamdır, vəssalam! – Oğlan kobudluqla onun sözünü kəsdi. – Adını demək lazım deyil. – O, geri söykəndi. – Demək, o doktor sizsiniz?
– Necəsiniz, Lüsyen? – Ravik ona fikir vermədi. – Uzanmaqda lap ağıllı iş görürsünüz.
– İstəsə, çoxdan qalxardı, – oğlan yenə sözə qarışdı, – heç nə yoxdur. İşə getmir, pul da yox…
Ravik ona tərəf döndü:
– Çıxın otaqdan, – dedi.
– Nə?
– Çıxın, qapını da örtün. Lüsyenə baxacağam.
Oğlan şaqqanaq çəkdi.
– Bu cür də baxa bilərsiniz. Biz elə incə-mincə adamlar deyilik. Baxmaq nә üçündür? Srağagün gәlib baxmısınız. Demәk, bunun һaqqı da ayrı olacaq, elәmi?
– Әzizim, – Ravik çox sakit danışırdı, – siz һeç pul verәnә oxşamırsınız. Haqqı olacaq, olmayacaq, bunun sizә dәxli yoxdur. İndi isә sürüşün buradan!
Oğlan irişә-irişә yerini raһatladı, ayağını ayağının üstünә aşırdı. Ayağında ucu biz kimi lak ayaqqabı vә bәnövşәyi rәngli corab vardı.
– Xaһiş edirәm, Bobo, – Lüsyen dillәndi,