r az kobuddur...
Ravik qıza baxdı. «Məhəbbət!–deyə ürəyindən keçirdi. – Bu da məhəbbətdir. Lap möcüzədir bu məhəbbət! Təkcə gündəlik həyatın tutqun səması, rəngarəng göy qurşağı deyil, həm də dünyanın ən iyrənc şeylərini gözəllik donunda göstərir... həm möcüzədir, həm də taleyin ən acı kinayəsi!» Qəflətən onu qəribə bir hiss bürüdü: sanki, qızın bu bədbəxtliyində onun da haradasa payı olmuşdu...
– Yaxşı, Lüsyen, – dedi, – qanınızı qaraltmayın. Çalışın ki, tez sağalasınız.
Qız bir az yüngülləşdi, başını yırğaladı.
– Pul məsələsi də... – o, utana-utana, tələsə-tələsə dilləndi. – İnanmayın. Elə-belə dedi. Hamısını verəcəyəm. Hamısını... Az-az... Bəs nə vaxt işə çıxacağam, doktor?
– Səfehlik eləməsiniz, təxminən, iki həftədən sonra. Bobonu da yaxın buraxmayın. Qəti olmaz, Lüsyen. Yoxsa ölərsiniz... Aydındır?
– Bəli, – qızın səsində inamsızlıq vardı.
Ravik adyalı onun üstünə çəkdi. Dikələndə gördü ki, qız ağlayır.
– Tez olmaz, doktor? Elə otura-otura işləyərəm. Axı mən...
– Bəlkə, oldu. Baxarıq... Bu, sizin özünüzü necə aparmağınızdan asılıdır. Lüsyen, söz vermişdiniz ki, o mamaçanın adını deyəcəksiniz.
Qızın gözləri təlaşla parıldadı.
– Polisin xəbəri olmayacaq, söz verirəm. Çalışıb, verdiyiniz pulu birtəhər qopararam, heç olmasa rahat nəfəs alarsınız. Nə qədər idi?
– Üç yüz frank. Boş şeydir, ala bilməyəcəksiniz.
– Hər halda, çalışaram. Adını, ünvanını deyin, vəssalam. Bundan sonra o, sizə lazım olmayacaq, Lüsyen. Daha uşağa qalmaq getdi... Neyləyə bilər sizə?
Qız tərəddüd etdi, sonra:
– Siyirmədədir, – dedi.
– Budur?
– Bəli.
– Yaxşı, bir-iki günə gedərəm. Siz qorxmayın! – Raviq paltosunu geydi. – Nə olub? Niyə durursunuz?
– Siz Bobonu tanımırsınız…
Ravik gülümsədi.
– Ondan da pislərini görmüşəm. Siz durmayın. Diqqətlə baxdım, qorxulu heç nə yoxdur. Hələlik, Lüseyn, yenə gələcəyəm.
Ravikin açarı burmağı ilə qapını açmağı bir oldu. Heç kəs yox idi. Əslində, heç gözləmirdi də. Bobo kimilərini çox görmüşdü.

Ət dükanında şəyird tək qalmışdı.