başlasam, yaxşıdır.
– Mən də səninlə gedəcəyəm. Gəl hər şeyi də belə şişirtməyək. Onsuz da, yenə səni tək qoyub gedirəm, bu, bəs eləyir.
Joan güldü və həmin anda elə cavan göründü ki!
Ravik sürücüyə dedi:
– Xahiş edirəm, bir az gözləyin.
Sürücü gözlərini yavaş-yavaş yumdu:
– Çox da gözləyərəm, – dedi. Onlar yuxarı çıxanda Joan dedi:
– Açarı mənə ver.
– Niyə?
– Mənə ver!
O, qapını açdı, ancaq içəri girmədi. Otaq qaranlıq idi. Pəncərədən buludlarla gizlənpaç oynayan ay görünürdü.
– Nə gözəldir! – Joan bu sözləri qaranlıqlara dedi.
– Gözəldir? Bu daxmaya gözəl deyirsən?
– Hə, gözəldir. Hər şey gözəldir.
– Ola bilsin, hələ gözəldir, çünki qaranlıqdır. Ancaq... – Ravik əlini düyməyə uzatdı.
– Dəymə! Özüm yandıraram. Sən gedə bilərsən. Ancaq sabah günortaya qalma.
Joan yarıaçıq qapının ağzında dayanmışdı və pəncərədən süzülən gümüşü işıq üzünə, çiyinlərinə düşürdü. Çox müəmmalı, sevdalı görünürdü, adamı lap yerindən oynadırdı. Plaşı sürüşüb yerə, ayaqlarının altına düşmüşdü və qara rəngli köpüyə oxşayırdı. Özü isə qapıya söykənmişdi, dəhlizdən süzülən işıq bir qoluna dolanmışdı.
– Get... Tez qayıt, – deyib qapını örtdü.
Ketin hərarəti düşmüşdü.
– Oyanmışdı? – deyə Ravik yuxulu tibb bacısından soruşdu.
– Bəli, saat on birdə oyanmışdı. Sizi soruşdu. Dediklərinizin hamısını çatdırdım.
– Bəs soruşmadı bu nə sarğıdır?
– Soruşdu. Dedim ki, yarmalı oldular. Yüngül şeydir. Sabah özü deyər.
– Vəssalam?
– Bəli. Dedi ki, əgər belə lazım bilibsə, demək, hər şey qaydasındadır. Bu gecə gəlsəniz, sizə salam yetirim və deyim ki, sizə inanır.
– Hə... belə...
Ravik bir xeyli dayanıb tibb bacısının yana ayrılmış qara saçlarına baxdı və birdən soruşdu:
– Neçə yaşınız var?
Qız təəccüblə başını qaldırdı:
– İyirmi üç.
– İyirmi üç... Nə vaxtdan işləyirsiniz?
– İki il yarımdır. Yanvarda iki il yarım tamam olacaq.
– Bu sənətdən xoşunuz gəlir?
Qızın alma kimi yumru yanaqlarına təbəssüm qondu:
– Xoşuma gəlir, – dedi.–Əlbəttə, bəzi xəstələrlə çətin olur, ancaq