qeybetler olur!
O ayağa durdu.
– Bunlar bir yana, Feri ile Marta yene ayrılıblar. Bütün daş-qaşını da özüne qaytarıb. Üçüncü defedir... Nese bele şeylerden yaman xoşu gelir. Yazıq lap qoyun kimidir, ele bilir, onun özünden xoşları gelir. Hamısını qaytaracaq, hele, belke, üstünde bir şey de verdi. Hemişe ele eleyib. Onun xeberi yoxdur, Marta Ostertaqın yanına gedib, istediyini de seçib. Daş-qaşı hemişe oradan alır. Yaqut qaşlı sancaqdır, iri, dördkünc daşları var, xalis göyerçin qanıdır. Marta çox ağıllı qadındır...– O, Keti öpdü. – Helelik, quzum, heç olmasa indi dünyadan bir az xeberin oldu. Burada çox qalacaqsan? – deyib Ravike baxdı. Ravik hiss eledi ki, Ketin de gözleri ona dikilib.
– Teessüf ki, bir az da qalmalı olacaq, – dedi.
Ravik Dezinin paltosunu tutdu. Yaxalıqsız, özü de samur derisinden idi. «Esl Joanın malıdır», – deye üreyinden keçirdi. Dezi dedi:
– Ket ile siz de çay içmeye gelin. Çerşenbe günleri adam lap az olur, arxayınca oturub laqqırtı vurarıq. Men özüm de cerrahiyye ile çox maraqlanıram.
– Memnuniyyetle!
Ravik qapını onun arxasınca örtüb, geri qayıtdı.
– Entiqe zümrüdler idi.
Ket güldü:
– Bir vaxt men de onları çox severdim, Ravik. Bildiniz niye?
– Elbette. Qedrini bilen üçün eladır, adamı çox şeyden qoruyur.
– İndi ise menim üçün menası yoxdur... – Ket durub ehtiyatla çarpayısına teref getdi.
Ravik onun arxasınca baxdı:
– Harda yaşamağın ele bir menası yoxdur, Ket. Uzaqbaşı, haradasa bir az rahat olar, ancaq bu, esas deyil. Esas odur ki, ondan nece istifade edirsen. Çox vaxt heç bunun özü de vacib olmur.
Ket çarpayıda oturub, uzun, qeşeng qıçlarını adyalın altında gizlede-gizlede:
– Heftelerle yorğan-döşekde qalıb, sonra gezişende her şey menasını itirir, – dedi.
– İsteyirsiniz, çıxın mehmanxanaya gedin. Ancaq bir şertle ki, özünüzle tibb bacısı da götüresiniz.
Ket başını buladı.
– Seyahete çıxana qeder qalacağam. Burada Dezi kimilerinden uzaq oluram.
– Eleleri gelende qovun getsin. Laqqırtıdan çox adamı bezdiren heç

<< 1 ... 135 136 [137] 138 139 ... 402 >>