axırıncıdır.
– Gönder, gelsin. Sende heç ne yoxdur, Leoni.
İvonna iyirmi beş yaşlı, etli-qanlı, sarışın bir qız idi ve bütün fahişeler kimi, onun da yastı burnu, xırda totuq elleri, toppuş qıçları vardı. O, özünden razı halda, yırğalana-yırğalana içeri girdi, gödek ipek paltarını yuxarı qaldırdı.
– Ora keç.
– Bele olmaz, doktor?
– Niye orada uzanmaq istemirsen?
Qız heç ne demeden geri dönüb, etli-qanlı yambızlarını ona gösterdi: gömgöy kesilmiş, qançır bağlamışdı. Deyesen, kimse onu yaxşıca köteklemişdi.
– Zennimce, müşteri bunun haqqını artıqlaması ile vermiş olar. Zarafat deyil...
İvonna başını buladı:
– Birce santim de vermedi, doktor. Müşteri deyildi.
– Onda öz könlüne düşübmüş. Bele şeylerden xoşun geldiyini heç bilmezdim...
İvonna yene başını buladı, üzünde müemmalı bir tebessüm oynadı. Ravik gördü ki, onun bu söhbetden xoşu gelir, özünü bununla gerekli adam hesab eleyir.
– Men mazoxist deyilem! – Bu sözü bilmesi özüne de lezzet eledi.
– Bes neden olub? Dalaşıbsan?
İvonna birce anlığa lengidi, sonra:
– Mehebbet! – deyib lezzetle çiyinlerini çekdi.
– Qısqanclıq?
– Beli! – İvonnanın üz-gözü işıqlandı.
– Çox ağrıdır?
– Bele şey adamı ağrıtmaz. – O, ehtiyatla taxta uzandı. – Bilirsiniz, doktor, madam Rolanda evvelce meni işe çıxmağa qoymurdu. Dedim, birce saatlığa icaze verin, sonrasına baxarsınız. İndi bu qançır yambızlarla işlerim evvelkinden qat-qat yaxşı kedir.
– Niye?
– Özüm de bilmirem. Eleleri var ki, bundan ötrü deli-divanedir, gören kimi cuşa gelir. Son üç günde iki yüz elli frank artıq gelir getirmişem. Bu ne qeder qalar, doktor?
– En azı iki, ya üç hefte.
İvonna ağzını marçıldatdı:
– İşler bele getse, özüme xez palto alacağam. Esl pişik derisinden.
– Çatmasa, dostun bir defe de göyerder.
– Göyertmez. Ele adam deyil. Siz deyen qeder derin düşünen eclaf deyil. Ehtirasdan bele eleyir. Hele bu ehtiras da ola, ya olmaya... Yoxsa, lap ayaqlarına düşüb yalvarsam da elemezdi.
– Xasiyyete bax! – Ravik dikeldi. – Sende heç ne yoxdur,

<< 1 ... 138 139 [140] 141 142 ... 402 >>