İvonna.
– Onda gedim işimi görüm, aşağıda bir qoca gözleyir. Saqqalına den düşüb... Gömgöy qançırları gösterdim. Bele şeyin delisidir. Evinde heç dine bilmir. Deyesen, xeyalından qarısını bu köke salmaq keçir...–O, şaqqanaq çekib güldü. – Doktor, dünyanın qeribe işleri var... Düz demirem?
O, yene özünden razı halda yırğalana-yırğalana otaqdan çıxdı.
Ravik ellerini yudu, sonra işletdiyi aletleri yerine yığdı, pencereye yaxınlaşdı. Qaş qaralmışdı, bomboz sema gümüşü renge çalırdı. Asfaltın üstündeki çılpaq ağaclar, ele bil, meyitlerin qaralmış elleri idi, qebirden çıxırdı. Yan-yana düzülmüş sengerlerden çıxan bele elleri çox görmüşdü. Pencereni açıb
bayıra baxdı. İşıqla qaranlığın arasında tereddüd eden bir vaxt idi, onda heç ne heqiqet olmur. Evli kişilerin balaca mehmanxanalarda mehebbetlerinin coşan vaxtı idi, axşam ise leyaqetli aile başçısı kimi evlerine qayıdırdılar... Lombardiya çöllerinde italyan qızlarının feliclssima notte (13) demeye başladıqları vaxt, adamı ümidsizlik bürüyen an, xeyalların pervazlandığı saatlar idi...
Pencereni örtdü. Ele bil, otaq birden-bire qaranlıqlaşdı. Sanki, açıq pencereden kölgeler uçuşub içeri dolmuşdular ve indi künc-bucağa qonub, sessiz-semirsiz pıçıldaşırdılar. Bayaq Rolandanın getirdiyi bir şüşe konyak stolun üstünde al-elvan, cilalanmış topaz daşına oxşayırdı. Bir anlığa hereketsiz qaldı, sonra aşağı düşdü.
Gur işığa qerq olmuş böyük zalda musiqi çalınırdı. Çehrayı rengli ipek paltar geymiş qızlar iki cergede yumşaq ketillerde eyleşmişdiler. Hamısının da sinesi açıq idi, müşteriler alacaqları mala baxmaq isteyirdiler. Artıq beş-altı neferi gelmişdi. Çoxu da orta yaşlı xırda-burjualar, işlerini ehtiyatla tutan mütexessisler idi, yoxlama vaxtını deqiq bilir ve ele hemin anda gelirdiler ki, süzenek tutmasınlar. İvonna öz qocası ile tapışmışdı. Kişinin qabağında bir qedeh «Dübene» vardı, onun yanında dayanmış İvonna ise bir ayağını ketilin üstüne qoyub «Şampan» içirdi. Her şampan şüşesinden on faizi ona çatırdı. Kişi,

<< 1 ... 139 140 [141] 142 143 ... 402 >>