deyib kalvadosdan bir az qedehe tökdü. Ravik onu götürüb iyledi, sonra içdi, geriye söykenib başını terpetdi. Xidmetçi de razılıqla başını terpedib, qedehleri yarıya qeder doldurdu. Ravik Joana dedi:
– Dadına bax.
Joan bir qurtum alıb, qedehi yere qoydu. Xidmetçinin gözü onda idi. Joan heyretle Ravike baxdı:
– Ömrümde belesini içmemişem, – deyerek bir qurtum da aldı. – Ele bil, heç ne içmirsen, yağ kimi gedir...
– Ele özüdür ki, var, xanım! – Xidmetçiye lap lezzet elemişdi. – Düz tapdınız.

– Ravik, sen heç yaxşı iş görmedin. Bele kalvadosdan sonra ayrı heç ne içe bilmeyeceyem.
– Yaxşı, yaxşı, qorxma, içeceksen.
– Ancaq bunun dadı damağımdan getmeyecek.
– Eybi yoxdur, axırda romantik bir kalvados içen olacaqsan.
– Bundan sonra başqaları lezzet vermeyecek.
– Eksine, başqası daha şirin olacaq. Birinin hesreti ile o birini içeceksen. Ele buna göre de içdiyin adi kalvados olmayacaq.
Joan güldü:
– Boş şeydir. Özün de bilirsen...
– Elbette, boş şeydir. Bes bizi yaşadan ele bu boş şeyler deyilmi? Quru-quru faktlardan ne çıxar?! Bes onda mehebbet neyleyerdi?
– Bunun mehebbete ne dexli?
– Dexli çoxdur. Mehebbeti yaşadan odur. Yoxsa birce defe severdik, sonra her şeyden qaçardıq. Ancaq bele olanda ya atıb getdiyin, ya da seni atıb geden adamın kövrek hesreti teze gelenin şöhret çelengine çevrilir. Senin evvelce itirdiyin şey yeni geleni al-elvan bir renge boyayır. Teselli üçün qedim, müqeddes bir yalan...
Joan ona baxdı:
– Sen bele danışanda üreyim bulanır.
– Ele özümün de.
– Bir de bele danışma. Heç zarafatla da deme. Onda şirin-şirin möcüzeler de ucuzlaşır.
Ravik dinmedi.
– Onda, ele bil, lap cana doymusan, meni atmaq üçün yollar axtarırsan.
Ravik kövrek bir nevazişle ona baxdı:
– O barede heç narahat olma, Joan. Vaxt gelib çatanda men yox, sen meni atıb gedeceksen. Buna şübhen olmasın.
Joan qedehi yere qoydu:
– Boş-boş danışma! Men seni heç vaxt atmaram. İndi meni hara azdırmaq isteyirsen?
«Bir bunun gözlerine bax! – Ravik üreyinden keçirdi. –

<< 1 ... 141 142 [143] 144 145 ... 402 >>