Ele bil, orada şimşek çaxır. Ele bil, şamların közertisi orada şimşeye dönür...»
– Joan, – dedi, – azdırmaq istemirem. Ancaq isteyirem sene dalğa ile bir qayanın hekayetini danışım. Çoxdan olmuş şeydir. Bizden evvel olub... Qulaq as, biri var imiş, biri yox imiş, bir dalğa var imiş. Bu dalğa hansı denizdese, meselen deyek ki, Kapri buxtasında bir qayaya vurulubmuş. O, her gün özünü bu qayanın qoynuna atır, onu yalayır, gece-gündüz öpüb oxşayır, dümağ qollarını boynuna dolayır, ağlayır, sızlayır, yalvarır ki, ona mehman olsun. Dalğa hemin qayanı belece seve-seve, oxşaya-oxşaya, yavaş-yavaş, altdan-altdan oyur, oyur... ve günlerin bir günü qaya tamam ovulur, uçub onun qoynuna yıxılır…
Ravik kalvadosdan bir qurtum aldı. Joan dözmedi:
– Sonrası?
– Ve dalğa birden görür ki, daha qucaqlamağa, sevib oxşamağa, vüsal hesreti ile yanmağa qaya yoxdur. O, çilik-çilik olub, özünün qucağındaca boğulub, denizin dibine gedib... Bilir ki, aldanıb... Çox fikirleşir ki, neylesin, axırda gedib özüne ayrı qaya axtarır...
– Bes sonra? – Joan ürkek baxışlarla onu süzdü. – Dalğanın ne günahı?! Qaya, gerek, uçmayaydı, qaya kimi qalaydı.
– Dalğalar hemişe bele deyir... Hereketde olan şeyler, sükunetde olanlardan güclüdür. Demek, su qayadan güclüdür…
Sebri tükenen Joan elini yelletdi:
– Bunların bize ne dexli?! Çox menasız hekayetdir. Yoxsa, yene meni ele salırsan? Eger ele şey olsa, sen meni atacaqsan... Deqiq bilirem!
Ravik güldü:
– Bu da meni atıb gedende, deyeceyin son sözler olacaq. Deyeceksen ki, guya, men seni atmışam. İstediyin qeder de behane tapacaqsan, hamısına da inanacaqsan... Ve dünyanın en ulu mehkemesi olan tebietin qarşısında beraet qazanacaqsan...– Ravik xidmetçini işare ile yanına çağırdı. – Bu kalvadosu bize verersiniz?
– Aparmaq isteyirsiniz?
– Eger icaze verseydiniz...
– Müsyö, bizde bele qayda yoxdur, bütöv şüşe satmırıq.
– Sahibkardan soruşun.
Xidmetçi gedib, elinde qezet qayıtdı. «Pari suar» idi.
– Sahibkar dedi ki, size vermek olar, – deyib tıxacı

<< 1 ... 142 143 [144] 145 146 ... 402 >>