möhkem sıxdı, evvelce qezetin içindeki idman elavesini götürdü, seliqe ile büküb cibine qoydu, sonra şüşeni «Pari suar»a bükdü. – Buyurun, müsyö, ancaq qaranlıqda, serin yerde saxlayın. Sahibkarın babasından qalmadır.
– Oldu!
Ravik pulunu verib şüşeni aldı, diqqetle ona baxdı:
– Sen ey yayın istisinde, mavi payızın serinliyinde Normandiya bağlarında küleklerin sığalladığı almaları qızdıran güneş şüası, gel bizimle gedek! Yaman lazımsan bize! Ancaq hansı bir küncdese yatıb qalmısan!
Küçeye çıxdılar. Yağış başlamışdı. Joan dayandı:
– Meni sevirsen, Ravik?
– He, Joan! Sen düşündüyünden de çox sevirem.
Joan ona sığındı:
– Bu, bezen heç hiss olunmur.
– Eksine! Yoxsa, sene ele nağıllar danışardım?
– Başqalarını danışsan, daha yaxşı olar.
Ravik yağışa baxıb gülümsedi.
– Mehebbet dupduru, balaca bir gölmeçe deyil ki, şeklin hemişe ora düşsün, Joan. Onun tufanı var, fırtınası var... Onda gemiler, şeherler qerq olur, sekkizayaqlı
ilbizler, qızıl küpeleri, mirvariler batır. Ancaq mirvariler çox derine gedir...
– Menim ele şeylerden başım çıxmaz. Birce onu bilirem ki, mehebbet ömürlük bir-birine bağlanmaq demekdir.
«Ömürlüye bax! – Ravik üreyinden keçirdi. – Lap uşaq nağılı danışır. Birce deqiqe döze bilsen, böyük şeydir...»
Joan paltosunu düymeledi.
– Kaş indi yay olaydı, – dedi, – ömrümde yayı indiki kimi istememişdim...

Joan qara rengli paltarını şkafdan götürüb, çarpayının üstüne atdı:
– Herden bu paltara lap nifret edirem. Ele hemişe bu qara paltar, ele hemişe «Şehrizad» ...her gün de eyni şeyler... eyni şeyler...
Ravik ona baxdı, ancaq dinmedi.
– Çatmadı sene?
– Niye ki...
– Niye meni götürüb buralardan getmirsen, ezizim?
– Hara?
– Hara geldi... Hara olur-olsun...
Ravik qezeti açıb, şüşenin tıxacını çıxartdı, sonra bir qedeh getirib doldurdu.
– Gel, – dedi, – iç!
Joan başını buladı:
– Xeyri yoxdur. Bezen içmeyin de xeyri olmur. Bezen de heçce neyin! Bu axşam o sefehlerin yanına getmek istemirem.
– Zeng vur, de xestesen.
– Ne ferqi var,

<< 1 ... 143 144 [145] 146 147 ... 402 >>