sabah yene gedesi olaçağam. Bu daha pis...
– Adam bir neçe gün xeste ola biler.
– Bunun da xeyri yoxdur. – Joan ona baxdı. – Niye bele oldu? Mene ne olub, ezizim? Günahkar, belke, yağışdır? Yoxsa, nemişlik yağan bu qaranlıq? Herden mene ele gelir ki, qebirdeyem. Axşama dönende adam lap boğulur. Bir az bundan qabaq her şeyi unutmuşdum, o balaca restoranda seninle oturanda xoşbext idim... Bu atıb-atılmaq söhbetini niye araya saldın? Men o haqda heç ne bilmek, heç ne eşitmek istemirem. Ele danışanda meni qüsse bürüyür, vahimeli günler gözlerim önünde tezeden canlanır, onda da bilmirem, neyleyim. Bilirem, sen ele menada demirsen, ancaq mene tesir eleyir. Mene tesir eleyir, yene yağış, yene qaranlıqlar... Sen bele şeyleri bilmezsen, çünki möhkemsen.
– Möhkemem?
– He.
– Sen bunu haradan bilirsen?
– Çünki qorxmursan.
– Men daha heç neden qorxmuram. Ancaq bunlar ayrı-ayrı şeylerdir, Joan.
Joan onun dediklerini eşitmedi. İri addımlarla otaqda gezişirdi ve otaq bele addımlar üçün çox darlıq edirdi. «Hemişe ele gezir ki, ele bil, üzü küleye gedir!» –Ravik üreyinden keçirdi.
– Kaş yaxamı bunlardan qurtara bileydim! Bu mehmanxanadan, gece restoranlarından, adamın üzüne yapışqan kimi yapışan sırtıq baxışlardan qaçmaq, uzaqlaşmaq isteyirem... – Joan dayandı. – Ravik, biz hemişe bele, indiki kimi yaşamalıyıq? Biz de bir-birini seven adamlar kimi yaşaya bilmerik? Hemişe bir yerde olaq, bizim de öz şeylerimiz olsun, axşamlar heç neden qorxmayaq, rahat olaq, bu camadanlardan, menasız keçen günlerden, adamı hemişe qeribseden mehmanxanalardan canımız qurtarsın.
Ravikin üz-gözünden heç ne anışdırmaq olmazdı. «Başlandı!» – deye fikirleşdi. Onsuz da bunu çoxdan gözleyirdi!
– Joan, doğrudan, biz de ele yaşaya bilerik?
– Niye yaşamayaq axı? Başqaları niye yaşayır? Hamının isti yuvası var, qoşa gezirler, menzilleri var, qapını örten kimi, bütün derd-elem çekilib gedir, daha buradakı kimi divarlara hopub qalmır...
– Doğru sözündür?–Ravik bir de soruşdu.
– He...
– Demek,

<< 1 ... 144 145 [146] 147 148 ... 402 >>