balaca, rahat bir menzil... kiçik, rahat bir meşşan seadeti... Vulkanın ikice addımlığında kiçik, rahat bir dinclik. Senin doğru sözündür?
– Başqa cür de demek olar. Bele yox... Adam lap nifret eleyir. Sevenler başqa söz tapıb deyer...
– O sözler heç neyi deyişmir, Joan. Bu, senin doğru sözündür? Axı heç birimiz dünyaya bele heyat üçün gelmemişik.
Joan ayaq saxladı:
– Meni çıx...
Ravik gülümsedi. Bu tebessümde nevaziş de, kinaye de, qüsse nişaneleri de var idi.
– Joan, – dedi, – sen de bele heyat üçün yaranmamısan. Sen menden de betersen. Ancaq bu, yegane sebeb deyil. Başqası da var...
– He, – Joan acı-acı tesdiq eledi. – Bilirem...
– Yox, Joan, sen onu bilmirsen. İndi özüm deyeceyem. Desem, yaxşıdır. Sen de indiki kimi ağlına başqa şey getirmezsen.
Joan onunla üzbeüz dayandı.
– Ne qeder tez desem, o qeder yaxşıdır. Ancaq deyenden sonra meni çox sorğu-suala çekme.
Joan dinmirdi. Birden-bire sifeti bayaqkı ifadesini itirdi, yene evvelki sifet oldu. Ravik onun ellerinden yapışdı:
– Men Fransada xelveti yaşayıram, – dedi. – Senedim yoxdur. Esl sebeb budur. Ona göre de menzil tuta bilmerem, sevdiyim adamla da evlene bilmerem. Bunun üçün, gerek, senedim, vizam olsun. Düzüne baxsan, heç işleye de bilmerem. Gerek, gizlinden, onun-bunun evezine iş görem. Men başqaları kimi yaşaya bilmerem.
Joan gözlerini bereldib ona baxırdı:
– Düz sözündür?
Ravik çiyinlerini çekdi:
– Bu cür yaşayanlar yüzlerle, minlerledir. Yeqin, senin de xeberin var. İndi bunu hamı bilir. Men de o yüzlerden, minlerden biriyem.– O gülümseyib Joanın ellerini buraxdı. – Morozov belesine «geleceyi olmayan adam» deyir.
– He... Bes...
– Hetta deyerdim ki, bele yaxşıdır. İşleyirem, dolanıram... Bir de sen varsan... Bunların yanında xırda-xuruş çatışmazlıq heç nedir.
– Bes polis?
– Daha polisin de vecine deyil. Tesadüfen ilişsem, ölkeden çıxaracaqlar, vessalam. Bu da nisye söhbetdir. Yaxşı, get restorana zeng ele, de ki, gelmeyeceyem. Qoy bu gece tekce bizim ikimizin olsun. Bütün gece! De

<< 1 ... 145 146 [147] 148 149 ... 402 >>