ki, xestesen. Arayış isteseler, Veberden düzelderem.
Joan yerinden terpenmedi.
– Ölkeden çıxaracaqlar...–Joan bu sözleri ele dedi ki, ele bil, menasını yeni-yeni anlayırdı. – Çıxaracaqlar? Fransadan? Demek, çıxıb gedeceksen?
– Bir neçe günlüye...
Joan, sanki, bu sözleri eşitmedi.
– Gedeceksen! – dedi. – Gedeceksen! Bes onda men neyleyeceyem?
Ravik gülümsedi:
– He, doğrudan, neyleyeceksen?
Joan elini dizinin üstüne qoyub ele oturmuşdu ki, deyerdin, donub.
– Joan, iki ildir buradayam, görürsen ki, heç ne olmayıb.
Bu sözler onun halına tefavüt elemedi.
– Birden olsa, nece?
– Tez qayıdacağam. İki, üç hefteye buradayam. Ele bilersen, gezmeye getmişem. Yaxşı, dur zeng ele.
Joan tereddüdle ayağa durdu.
– Nece deyim?
– De ki, bronxlarına soyuq olub. Bir az da xırıltı ile danış.
Joan telefona teref getdi, lakin çatmamış telesik geri qayıtdı. Ravike sarıldı.
– Ravik...
Ravik ehtiyatla onu özünden araladı.
– Get, – dedi, – hamısını da unut. Belke de, bele yaxşıdır, bizi ehtirasın qulu olmağa qoymaz. Eşqimiz saf olar, ebedi meşel kimi alovlanar, üstünde kelem qovurduğun metbex qazı kimi gah yanıb, gah da sönmez. İndi get, zeng ele.
Joan desteyi qaldırdı. Ravik onun nece danışdığına göz qoyurdu. Evvelce heç özünde deyildi, gözlerini Ravikden çekmirdi, ele bil, onu indice gelib aparacaqdılar. Ancaq getdikce inamla, çekinmeden yalan danışmağa başladı. Hetta lazım olmayan şeyler de uydurdu. Üz-gözü canlandı, sinesindeki ağrıları tesvir eleyende, ona uyğun qırışdı. Sesinden yorğunluq yağırdı, xırıltı da getdikce çoxalırdı ve axırda ösgürmeye başladı. Daha Ravike baxmırdı, gözlerini harayasa lap uzaqlara zilleyib, bütün varlığı ile rola girmişdi. Ravik de dinmeden onun nece danışdığına fikir verirdi ve sonra bir qurtum kalvadoa içdi. «Heç neyi qarışdırmadı, – deye üreyinden keçirdi. – Güzgü kimidir, her şeyi entiqe gösterir, ancaq heç neyi tutub saxlaya bilmir...»
Joan desteyi asıb, elini saçlarına çekdi:
– İnandılar, – dedi.
– Sen lap ela aktyor imişsen.
–

<< 1 ... 146 147 [148] 149 150 ... 402 >>