Dediler ki, yataqdan durmayım. Sabaha qeder keçib getmese, Allah xatirine, bir gün de qalım.
– Gördün?! Sabahın da işi düzeldi.
– He...–Joanın üzüne birce anlığa qaranlıq çökdü. – Düzeldi...
Sonra Ravike yaxınlaşdı:
– Sen meni yaman qorxutdun, Ravik. De ki, onların hamısı yalan idi. Axı senin herden bele danışmağın olur. De ki, hamısı yalan idi. İndice dediklerinin hamısı yalan idi!
– Hamısı yalandır...
Joan başını onun sinesine söykedi:
– Ele şey gerçek ola bilmez. Men yene yalqız qalmaq istemirem. Sen hemişe menimle olmalısan. Tek qalanda, heç neyem. Sensiz heç neyem, Ravik!
Ravik yuxarıdan-aşağı ona baxdı:
– Joan, – dedi, – sen herden adi çoban qızı olursan, herden de meşeler yaraşığı Diana! Gah da her ikisinden!
Joan heç qımıldanmadı:
– İndi hansındanam?
Ravik gülümsedi:
– Sen indi gümüşü saçlı Dianasan! Ram edilmezsen, ölüm qoxulu bir ilahesen!
– Bunu tez-tez desen, ne olar?!
Ravik susdu. Joan onun ne fikirleşdiyini başa düşmedi. Heç lazım da deyildi. Xoşuna geleni, ona yaraşanı götürür, qalanına fikir vermirdi. Raviki ona bağlayan da ele bu xasiyyeti deyildimi? Her cehetden özüne oxşar adamı kim isterdi? Mehebbetde exlaq norması axtaran kimdir? Bu, zeif adamların tapıntısı idi! Mehebbet qurbanlarının şikayet dolu sızıltısı idi!
– Ne fikirleşirsen? – Joan soruşdu.
– Heç ne.
– Heç ne?
– Yox, – dedi, – bir neçe günlüye çıxıb gederik, Joan. Güneş bol olan yere gederik. Ya Kanna, ya da Antibe. Cehennem olsun bu çekinecekler! Cehennem olsun üçotaqlı menzil, meşşan rahatlığı haqqındakı xeyallar! Onlar bizim üçün deyil. Geceler, isti yay hesretli dünya göylerde süzen ayla birlikde yuxuya gedende, sen özün Budapeştin şabalıd etirli bağlarına dönmürsenmi?! Düz deyirsen, gel bu qaranlıqlardan, soyuqdan, yağışdan uzaqlaşaq! Heç olmasa, bir neçe günlüye!
Joan başını qaldırıb onun üzüne baxdı:
– Doğru sözündür?
– He.
– Bes polis?
– Polis de cehennem olsun! Buralar oradan tehlükelidir. Turistler qalan yerlere çox fikir vermirler. Xüsusile bahalı

<< 1 ... 147 148 [149] 150 151 ... 402 >>