mehmanxanalara! O tereflerde olmamısan?
– Yox, heç vaxt. Birce İtaliyada, Adriatik denizinin sahillerinde olmuşam. Ne vaxt çıxırıq?
– İki, ya üç hefteye. En yaxşı vaxtdır.
– Pulumuz var ki?
– Bir az var. İki hefteye, ne qeder lazımdırsa, olacaq.
– Eybi yox, ucuz pansionda qalarıq.
– Ucuz pansion sene yaraşmaz. Seninki ya bele daracaq bir otaqdır, ya da birinci dereceli mehmanxanalar. Antibdeki «Kap» mehmanxanasına düşerik. Bele mexhmanxanalar çox etibarlı olur, sened de soruşmurlar. İndilerde tanınmış bir heyvanın, hansı memurunsa qarnını yaracağam, pulun qalanını da o verecek.
Joan qaxdı. Onun sifeti yene işıqlanmışdı.
– Gel, – dedi, – mene bir az kalvados ver. Deyesen, doğrudan da, seadet şerbetidir.
O, çarpayıya teref gedib, bayırlıq paltarlarını götürdü:
– İlahi, – dedi, – menim de olub-qalanım bu iki qara köhne cır-cındırdır.
– Eybi yoxdur, onun da haqqında bir şey fikirleşerik. Bu iki heftede bir şey olar. Ya varlı bir adamın kor bağırsağının ağrısı tutar, ya da hansı milyonçununsa qıçı sınar...


XIV


Andre Düran yaman özünden çıxmışdı.
– Daha sizinle işlemek olmaz, – deyirdi.
Ravik çiyinlerini çekdi. Veberden eşitmişdi ki, Düran her teşrihe on min frank alır. Eger evvelceden öz şertini demeseydi, Düran yene ikice yüz göndererdi. Axırıncı defe de ele o qeder göndermişdi.
– Özü de teşrihe yarımca saat qalmış! Heç sizden gözlemezdim, doktor Ravik.
– Özüm de gözlemirdim.
– Özünüz de bilirsiniz ki, menim alicenablığıma hemişe bel bağlamaq olardı. Bilmirem, birden-bire niye sövdeleşmeye başladınız. Xestenin taleyi bizden asılı olduğu anda haqq barede danışmaqdan zehlem gedir.
– Menimse yox!
Düran diqqetle Ravikin üzüne baxdı. Onun qırışmış dümağ tekesaqqal sifetinde leyaqet, qezeb nişanesi vardı. Qızıl sağanaqlı eyneyini düzeltdi.
– Yaxşı, ne qeder isteyirsiniz? – deye könülsüz halda soruşdu.
– İki min frank.
– Ne? – Ele bil, Dürana gülle deymişdi, ancaq

<< 1 ... 148 149 [150] 151 152 ... 402 >>