olar, öz cibimden vererem. Ancaq ele bilirdim, elediyim yaxşılıqlar yadınızdan çıxmayıb.
Düran cavab gözledi. Ravik ise üreyinden keçirdi: «Bu qaniçenlerin exlaq dersi vermekden yaman xoşları gelir. Düyme ilgeyine fexri Legion lenti taxmış bu qoca qurd utanmaq evezine, mene insafsız deyir, özü de ele bilir ki, doğrudan da, beledir...»
– Demek, iki min! – Düran yene özü dillendi. – İki min! – Bir de tekrar eledi. Ve bunları deyende ele kövreldi ki, sanki doğma vetene, eziz Allaha, yamyaşıl çemenliklere, xınalı kekliklere, ulu «Sen-Emilion»a elvida deyirdi!– İndi başlaya bilerik?

Kişinin el-qolu, ayaqları arıq olsa da, qarnı yeke idi, piy bağlamışdı. Ravik tesadüfen onun kim olduğunu öyrenmişdi. Adı Leval idi ve özü de mühacirlerin işine baxırdı. Bunu ona Veber demişdi, güle-güle kimi teşrih edeceyini başa salmışdı. Levalı «İnternasional»dakı bütün qaçqınlar tanıyırdılar. Ravik skalpeli çekdi ve Levalın qarnı kitab kimi açıldı, kesiyin uclarını telesik berk-berk sıxdı, pırtlayıb çıxmış sarımtıl piy qatına baxdı:
– Pulsuz-parasız bir az arıqladarıq, sonra özü tezeden yığar, – dedi.
Düran cavab vermedi. Ravik piy qatını kesib götürdü ki, ezeleleri tapsın. «Bu da qaçqınların yerdeki Allahı! – deye üreyinden keçirdi. – Yüzlerle adamın taleyi onun bu sümüyü çıxmış, indi hereketsiz qalmış ellerindedir. Qoca professor Mayeri ölkeden çıxarmaq haqqında gösterişi de bu vermişdi. Ancaq Mayerin o ezablı yolları bir de keçmeye heyi qalmamışdı ve çıxarılandan bir gün qabaq özünü paltar şkafından asmışdı. Ona göre paltar şkafından asmışdı ki, heç yerde qarmaq tapmamışdı. Çetinlik de çekmemişdi. O qeder ac-susuz qalmış, o qeder arıqlamışdı ki, şkafdakı çengel de onu saxlamışdı. Seher-seher xidmetçi qız onu tapanda, evvelce ele bilmişdi ki, elece paltardır, içindeki cesedi sonra görmüşdü. Eger bu piy basmış qarında bir azca insaf olsaydı, Mayer hele de yaşayardı..»
– Sıxac!.. Tampon!
Yene kesmeye başladı. İti cerrah bıçağı zerger deqiqliyi ile kesirdi. Adamı heyran qoyan

<< 1 ... 151 152 [153] 154 155 ... 402 >>