deqiq ölçü duyğusu! Bu da qarın boşluğu... Qıvrıla-qıvrıla bir-birine dolanmış içalat... Bu qarnıyırtıq kişinin de öz exlaq prinsipleri vardı. Onun da bir insan kimi Mayere yazığı gelirdi, ancaq onunla beraber, başqa hiss de vardı, adına milli borc deyirdi. Hemişe bir perde tapıb arxasında gizlenmeye ne var?! Her böyüyün de bir böyüyü var! Emrler, gösterişler, borc, vezife ve bir de yeddibaşlı ejdaha – exlaq norması, mecburiyyet, sert gerçeklik, mesuliyyet... daha ne bilim neler... Adice insanlıq qanunlarından qaçıb arxasında gizlenmek üçün perde tapmağa ne var!
Bu da öd kisesi... İrinleyib sıradan çıxıb... Yağlı xörekler, növbenöv Bordo şerabları, esebilik onu bu köke salmışdı... Eger indi pis kesse, onu lap böyük, ya da derin elese nece? Onda birce hefteden sonra qaçqınların titreye-titreye «olum, ya ölüm» hökmünü gözledikleri, saralmış kağız-kuğuz, kesif güve qoxulu otaqda bundan yaxşısı oturmazmı?! Yaxşısı! Belke de, beteri geldi, ne bilmek olar... İndi gur işıqların altındakı cerrahiyye stoluna huşsuz uzadılmış bu altmış yaşlı kişi de, şübhesiz, özünü insanperver hesab eleyirdi. Yeqin ki, mehriban ata, qayğıkeş er idi. Ancaq kabinete giren kimi «heç cür mümkün deyil», «bes onda nece olar...» kimi ibarelerin arxasında gizlenen zülmkara çevrilirdi. Mayer burada qalıb öz kasıbçılığını elemekle, dul qalmış Rozental «İnternasional» mehmanxanasında xidmetçiler üçün ayrılmış balaca küncde büzüşüb, gestaponun çoxdan o dünyaya gönderdiyi oğlunun yolunu gözlemekle, ciyer xesteliyine tutulmuş Ştalman öz balaca dükanında çax-çux elemekle Fransa dağılmazdı... Yazıq Ştalman serhedi gizli keçdiyi üçün altı ay hebsxanada yatdı, sonra, ele bil, ölmek üçün oradan çıxdı. Heç serhede de çatdıra bilmedi...
Yaxşı... kesik yaxşı alındı... Ne böyük deyildi, ne de derin. Sap... indi de liqatura sapı... Bu da öd kisesi... Onu Dürana gösterdi. Üstündeki piy qatı işıqda parıldayırdı. Vedreye atdı, tezeden yaraya teref eyildi. Niye Fransada tikişi bu sapla qoyurlar? Sıxaçı götür! İllik

<< 1 ... 152 153 [154] 155 156 ... 402 >>