geliri otuz-qırx min frank olan orta seviyyeli bir memurun alışıb-yanan qarnı... Bes o, teşrih üçün on min frankı neden verir? Qalanını haradan qazanır? Bu yekeqarın da ne vaxtsa üçdaş oynayıb... Tikiş de yaxşı alındı... İfçin-ifçin... Tekesaqqalı görünmese de, iki min frankın ağrısı hele de Düranın üzünde qalmışdı. Gözlerinden bilinirdi. Her gözünde min frank... Mehebbet daşı da erider! Yoxsa o qeder pulu bu qoca qurddan zorla qoparıb, onun «soyqunçuluq tanrı buyruğudur» kimi inamını alt-üst eleye bilerdmi? Sabah riyakar bir mehribanlıqla gedib bu yekeqarını yanında oturacaq, onun minnetdarlığını qebul edecek... Ehtiyatlı ol, bir sıxac da burda imiş! Bu yeke qarın, joapla menim üçün bir hefte Antibde qalmaq demekdir. Zemanenin toz-dumanlı qasırğasında bir heftelik işıqdır. Tufanqabağı bir parça mavi semadır! İndi ise derialtı layı tikmek lazımdır. Tikişe söz ola bilmez, iki min franka deyer. Gerek qayçının birini Mayerden xatire kimi içeride qoyaydım! Bu işıq niye bele güyüldeyir? Adamın fikri niye bele çox qarışır? Yeqin, qezetlerdendir. Bir de radio... Yalançılar, qorxaqlar bütün günü çerenleyirler. Söz yığını adamı lap çaşbaş qoyur. Ah, bu dolaşıq fikirli beyinler! Qapıları her cür cefengiyatın, zirzibilin üzüne açıqdır! Hele de idrakın acı tecrübesine alışa bilmir. Ah, bu kesersiz beyinler! Cefengiyatlar! He, bu da qurtardı... İndi qaldı derinin özünü tikmek... Bir-iki hefteden sonra tir-tir esen qaçqınları qovacaq. Belke de, öd kisesiz bir az insaflı olacaq... Eger ölmese... Ancaq beleleri seksen yaşına kimi qalır, hamı da ona ehtiram gösterir, özü de hörmet-izzetini saxlayır, neve-neticesi onunla fexr edir. Hazırdır! Aparın!
Ravik elindeki elcekleri, üzündeki tenzifi çıxardı. Möteber memuru rezin tekerli xereyin üstünde sessiz-semirsiz cerrahiyye otağından apardılar. Ravik onun arxasınca baxdı. «Kaş bileydin, Leval, – üreyinde dedi, – senin halalca, qanuni öd kisen mene, burada qeyri-qanuni yaşayan bir qaçqına Riverada bir neçe qeyri-qanuni xoşbext gün

<< 1 ... 153 154 [155] 156 157 ... 402 >>