uzun, şax qametli, meğrur Ket onunla üzbeüz dayanıb, ellerini paltosunun cibine qoymuşdu.
– İndi Fezolada Forsite gülleri açmış olar. Bağın hasarı onların sarımtıl alovuna bürünüb. Soba, kitablar, sakitlik...
Güçede bir yük maşını uğuldadı. Xestexananın balaca qebul otağında asılmış şekillerin çerçivesindeki şüşeler cingildedi. Şartr kilsesinin şekilleri idi...
– Gecelerin sükutu. Tenhalıq... Bunlar xoşunuza gelmir?
– Gelir. Ancaq, belke de, döze bilmedim.
– Niye dözmürsünüz?
– Sükut o vaxt yaxşı olur ki, adam özü de sakit olsun.
– Men özüm de heç sakit deyilem.
– Ancaq ne istediyinizi bilirsiniz. Texminen, bu, ele o demekdir.
– Siz bilmirsiniz?
– Men heç ne istemirem.
Ket yavaş-yavaş paltosunun qabağını düymelemeye başladı:
– Bunu nece başa düşmek lazımdır, Ravik? Xoşbextlikdir, yoxsa bedbextlik?
Ravik narahat halda gülümsedi:
– Çox güman ki, her ikisidir. Axı onlar hemişe qoşa olur. Bu haqda çox düşünmek de lazım deyil.
– Bes neylemek lazımdır?
– Sevinmek.
Ket ona baxdı:
– Bunun üçün ikinci adam lazım deyil.
– Eksine, lazımdır...
Ravik susdu, «Gör neler danışıram?! – deye üreyinden keçirdi. – Kimise yola salanda, adam hemişe bele olur. Ayrılanda bilmir neylesin, başlayır keşiş kimi xeyir-dua vermeye...»
– Yadınızdadırmı, Ket, bir defe cüzi seadetden danışırdınız? Beleleri, yanmış evin yan-yöresinde biten benövşe kimi, her yerde çoxdur. Heyatın çox yaxşı qanunu
var: heç ne gözlemirsense, meyus qalmayacaqsan. Sonrakılar o qeder de tesirli olmur.
– Ele deyil! – Ket etiraz etdi. – Siz deyenler, adam xeste olanda, qorxa-qorxa gelecek haqqında düşünende olur. Ele ki sağalıb durdun, hamısı keçib gedir, başlayırsan çox şey istemeye...
Bu vaxt pencereden Ketin üzüne gur işıq düşdü ve onun gözleri kölgede itdi, tekce zerif dodaqları göründü.
– Florensiyada tanış hekiminiz var? – Ravik soruşdu.
– Xeyr. Lazım olacaq ki?
– Demek olmaz. Bilsem, orada hekiminiz var, rahat olaram.
– Özümü lap yaxşı hiss edirem. Bir şey olsa, qayıdaram.
– Elbette,

<< 1 ... 155 156 [157] 158 159 ... 402 >>