qayıtmaq lazımdır. Ancaq indi ehtiyat üçün deyirem. Florensiyada bir yaxşı hekim var, professor Feola. Yadınızda qalar? Feola...
– Qalmaz. Lazım deyil, Ravik.
– Ona mektub yazacağam, herden sizi yoxlayar.
– Neye lazımdır? Axı mende heç ne yoxdur.
– Professional ehtiyatkarlıqdır, Ket, heç ne yoxdur. Ona yazaram, özü zeng vurub sizi tapar.
– Nece isteyirsiniz... – O, çantasını götürdü. – Salamat qalın, Ravik, men getdim. Belke, Florensiyadan ele birbaşa Kanna, oradan da «Conte di Savoy»la Nyu-Yorka getdim. Eger yolunuz Amerikaya düşse, göreceksiniz ki, ucqar bir kendde yaşayıram, erim, uşaqlarım var, at, it saxlayıram. Sizin tanıdığınız Ket Heqstremi burada qoyub gedirem. Onun qebri «Şehrizad»da olacaq. Oralara gedende herden meni de xatırlayın, sağlığıma için.
– Yaxşı, araq içerem.
– He, araq için.
Ket yarıqaranlıq otaqda dayanmışdı ve ne edeceyini bilmirdi. Bayaqkı işıq indi şekillerden birinin üstüne düşürdü. Ucunda xaç olan baş mehrab idi...
– Qeribedir, – Ket dillendi. – Gerek men indi sevineydim. Ancaq nedense heç sevinmirem...
İndi onunla üzbeüz dayanıb tereddüd eleyen Ket kövrelmişdi, artıq neyise qet elemişdi, bir az da qüsseli idi.
– Ayrılıq zamanı en yaxşısı tez çıxıb getmekdir,– Ravik sükutu pozdu.–Gelin, men sizi ötürerem.
– Eledir...
Mülayim havadan nemişlik qoxusu gelirdi. Güneş qürub edirdi, sema da polad kimi gözermişdi.
– Gedim, size taksi getirim, Ket.
– Lazım deyil, tine qeder piyada getmek isteyirem. Orada özüm taparam. Ele bil, birinci defedir, küçeye çıxıram.
– Necedir?
– Şerab kimidir, adam mest olur.
– Belke, taksi getirim?
– Xeyr, piyada gedeceyem. – O, yaş küçeye baxıb güldü. –Qelbimin harasındasa qorxu hissi hele de qalıb. Bu da ayrılıqdandır?
– Beli, ondandır.
– Salamat qalın, Ravik.
– Helelik, Ket.
Ket birce anlığa yene tereddüd eledi, sanki, nese demek istedi. Sonra asta-asta, ehtiyatla, serrast addımlarla pillekeni düşüb, küçeye çıxdı, benövşeyi renge çalan qaranlığa, haradasa gizlenib onu gözleyen ölümüne doğru

<< 1 ... 156 157 [158] 159 160 ... 402 >>