tanıyırdı... Ele bil, meşenin ucu-bucağı yox idi... İndi her terefden şıqqıltı gelirdi... Hiss etdi ki, bedeninden ter sel kimi axır. Birden, sanki, ayağı dizden aşağı qopub düşdü, oynaqları sustaldı. İstedi qalxsın, ancaq yere çökdü, ele bil, bataqlığa düşmüşdü. Tez yere baxdı: berk idi. Demek, ayaqları üyüşmüşdü. Onlar, sanki, sümükden deyil, rezinden idi. Kişiler getdikce yaxınlaşırdılar. Güc verib bir de qalxdı, ancaq «rezin ayaqları» yene berkimedi. O, yere çökdü. Üyüşmüş ayaqlarını cırmaqladı. İreli süründü, hiss etdi ki, şıqqıltı getdikce yaxınlaşır ve bu anda mavi sema budaqların arasından boylandı, her teref işıqlandı, bildi ki, durub qaçmasa, axırı çatıb... Yene bütün gücünü toplayıb, ayaqlarını arxasınca sürüdü... sürüdü... Dönüb geri baxdı ve acı tebessümlü bir sifet gördü. Bu, Haakenin sifeti idi... Batırdı, yer onu udurdu, heç ne eleye bilmirdi, yavaş-yavaş batırdı, yavaş-yavaş boğulurdu... ve elini yaxasına aparıb dartışdırmağa başladı, ele bil, özünü çekib çıxarmaq isteyirdi... Sonra inildedi.

İnildeyirdi? Harada idi? Hiss edirdi ki, elleri boğazına keçib. Eli de, boğazı da suyun içindeydi... Sinesi de, üz-gözü de... Gözlerini açdı. Harada olduğunu hele de kesdire bilmirdi. Hara idi? Körpe şam meşesindeki bataqlıq, yoxsa?.. Paris hele ağlına gelmirdi. Tanımadığı bir aleme düşmüşdü ve ele bil, ay göyde çarmıxa çekilmişdi. Gücle sezilen xaçın arxasında solğun bir işıq parçası asılmışdı, sanki, işgence içinde qovrulan müqeddesin feryadı idi. Ağımtıl, solğun işıq bomboz semada sessiz-semirsiz feryad qoparırdı. Bedirlenmiş ay idi, «İnternasional» mehmanxanasındakı otağın xaçşekilli penceresinden bele görünürdü...
Ravik dikeldi. Bu ne demek idi? Qan dolu qatar qanı süzüle-süzüle qanlı relslerin üstü ile şütüyürdü... Bu yuxunu yüz defe görmüşdü. Görmüşdü ki, yene Almaniyadadır, yene qovulur, izlenir, adam öldürmeyi qanun halına salmış qanlı rejimin celladları onu teqib edir. Bir yuxunu ne qeder görmek olardı?! Diqqetle aya baxdı. O, sanki, haradansa

<< 1 ... 160 161 [162] 163 164 ... 402 >>