çoxlu işıq borc alıb, yer üzündeki bütün rengleri udurdu. Gördüyü bu yuxular hebs düşergelerinin dehşetleri, qanına qeltan edilmiş dostlarının donuq sifeti, bütün bu dehşetlere dözmeli olan adamların qurumuş göz yaşları daşa dönmüş ağrıları, çetin ayrılıq anları ve zülmlerin zülmü olan tenhalıqla dolu idi. Gündüzler yene birteher unutmaq olurdu. Hemin günlerle indinin arasına uca bir hasar çekirsen, onda heç ne görünmür. Bu hasar yavaş-yavaş, hemin ağır iller uzunu tikilmiş, bütün arzuları arsızlıq boğmuş, keçmiş xatireler torpağın derin qatlarına gömülüb üstü döyülmüş, lap adın özüne kimi keçmişle bağlı her şey qoparılıb atılmış, hissler daşa-demire dönmüşdü. Ve ne vaxtsa, özünü unutduğun anda keçmişin acılı-şirinli xatireleri baş qaldırıb sene «gel-gel»» deyende, huşun başından çıxanacan içirsen, her şeyi unudursan. Ancaq bunu tekce gündüzler elemek olur. Geceler ise özünde olmursan, xatire köhleninin cilovu boşalır, şahe qalxıb şüurun serhedlerini keçir ve bir vaxt torpağın derin qatlarına basdırdığın anlar tezeden baş qaldırır, xatirelerin donu açılır, kölgeler sayrışır, yaralar göz-göz olub sulanır, dehşetli bir tufana dönüb, qurduğun bütün bend-bereni yerle-yeksan eleyir! Unutmaq! Ancaq bu da o vaxt mümkün olur ki, dünya insan iradesinin nuruna boyanmış olsun. Hemin nurlu işıq sönüb, hetta soxulcanların xışıltısı bele eşidilende, çoxdan ölüb getmiş dünya Vineta (15) kimi dalğaların qoynundan baş qaldırıb tezeden canlanmağa başlayanda ise her şey başqa cür olur. Onda, gerek, her axşam ağlın başından çıxanacan içesen, her şeyi unudasan, geceleri gündüze, gündüzü de gecelere çeviresen. Gündüzler gördüyün yuxu geceler gördüyün yuxu kimi dehşetli olmur. Özü azmı bele elemişdi? Çox vaxt bütün geceni küçelerde dolaşıb, seherin gözü açılanda mehmanxanaya qayıtmamışdımı? Ya da bütün geceni «katakomba»da bir yoldaş tapıb içe-içe Morozovun «Şehrizad»dan qayıtmasını gözlemiş, sonra onunla süni palmaların «kölgesinde» azmı vurmuşdu? Hemişe de bu penceresiz otaqda seherin

<< 1 ... 161 162 [163] 164 165 ... 402 >>