açıldığını divardakı saatdan bilmişdiler... Adeten, sualtı qayıqda qalanlar bele çox içer... Elbette, başını bulaya-bulaya «daha yeter, bir az ağıllı olmaq lazımdır» demeye ne var! Ancaq görürsen ki, lenet şeytana, bundan çetin heç ne yox imiş. Neyleyesen, heyat öz heyatlığında qalır, gah heç ne olur, gah da her şey... Ondan el çekmek de lap asandır. Ancaq bu hem de intiqam arzusundan, her gün, her saat ele salıb tüpürdüyüne, gözden salmağa çalışdığına baxmayaraq, texminen, «adamlığa, insanlığa inam» adlanan şeyden el çekmek deyilmi? Heyat ne qeder menasız olsa da, onu boş giliz kimi tullamaq olmaz. Lazım gelende, mübarize vaxtı çatanda o hemişe menalı olur. Heyat adama tekce öz şexsi istekleri, qisas, lap qanına işlese de – xudpesendlik, özünü yaddan çıxarıb başqalarına kömek elemek, çox vacib hesab eleyib dünyanı birce addımlığa da olsa, bu qan çanağından, çirkabdan uzaqlaşdırmaq üçün lazım deyil. Heyat adama bir de ona göre lazımdır ki, mübarize aparsın, sadece olaraq, nefesi ne qeder gedib-gelir, mübarize üçün fürset gözlesin. Ancaq gözlemek de adamı için-için yeyir, ümidler alt-üst olur, üstelik, seni gizli bir qorxu hissi de bürüyür ki, tamam elden düşeceksen, gözlemekden üzülecegsen, yorulacaqsan, heyatla ayaqlaşa bilmeyeceksen. Adam ele buna göre de eseblerini yerinden oynadan her şeyi yerli-dibli unutmaq, amansızcasına, rişxendle, acı kinaye ile, peşmançılıq hissi duymadan onun başını biryolluq ezmek, sonra ise tamam başqa adam, özge bir «men» olmaq istemirmi? Ancaq bir azdan yene yatırsan, özünde olmursan ve o dehşetli xatireler tezeden seni öz qoynuna alır...
Bedirlenmiş ay yavaş-yavaş pencereden çekilirdi. İndi o, çarmıxa çekilmiş müqeddes İsaya deyil, uzaqda dayanıb sırtıq-sırtıq onun-bunun penceresine, yatağına tamaşa eleyen xefiyyeye oxşayırdı. Ravik tamam ayılmışdı. Eslinde, o qeder de dehşetli yuxu deyildi, bundan da beterini görmüşdü. Ancaq çoxdan idi ki, yuxu görmürdü. Fikre getdi: he, tek yatmağın daşını atandan beri yuxu görmürdü...
Eli ile

<< 1 ... 162 163 [164] 165 166 ... 402 >>