yan-yöresini yoxladı. Şüşe yox idi. Çoxdan onu bura qoymurdu, küncdeki stolun üstünde olurdu. Bir anlığa tereddüd eledi. Bilirdi ki, içmese de keçiner. İçse ne olardı ki? Durub ayaqyalın stola teref getdi, bir qedeh tapıb, şüşeni açdı. Onda getirdikleri kalvadosdan qalmışdı. Qedehi yene doldurub, pencereye tutdu. Ayın işığında opal kimi berq vururdu. «Arağa, gerek, işıq düşmesin, – deye fikirleşdi. – Ne güneş, ne de ay işığı... Bütün geceni bedirlenmiş ayın işığında qalan yaralı esgerler adi gecelerden çox zeifleyirdi...» Başını bulayıb qedehi qaldırdı. Yene süzdü. Geri dönende gördü ki, Joan gözlerini açıb ona baxır. Qımıldanmadı. Göresen, Joan, doğrudan da, ayılmışdı?!
– Ravik... – Joan dillendi.
– He...
Joan diksindi, ele bil, yenice oyandı.
– Ravik... – Onun sesi deyişdi. – Ravik... Orada neyleyirsen?
– İçirem...
– Niye? – Joan dikeldi, heyecanlandı. – Ne olub? Nese olub?
– Yox, heç ne.
Joan eli ile saçlarını geri sığalladı:
– Allah, sen saxla! – dedi. – Yaman qorxdum.
– Bilsem heç qalxmazdım. Dedim, oyanmazsan.
– Gözümü açanda gördüm, küncde durmusan... Özü de lap birtehersen...
– Bağışla, Joan, ele bildim, oyanmazsan...
– Birden hiss eledim ki, yanımda yoxsan. Soyuq idi, ele bil, külek esirdi... Diksinib ayıldım. Seni o küncde görende, lap qorxdum. Nese olub?
– Yox, Heç ne... heçce ne, Joan. Oyanmışdım, istedim içem ..
– Bir qurtum da mene ver.
Ravik qedehi doldurub ona teref getdi:
– İndi lap uşağa oxşayırsan, – dedi.
Joan qedehi ikielli alıb içmeye başladı. Yavaş-yavaş içir, şüşeden Ravike baxırdı.
– Niye ayıldın, Ravik?
– Bilmirem, deyesen, ay işığı oyatdı.
– Menim aydan zehlem gedir.

– Antibde ise xoşun gelecek.
Joan qedehi yere qoydu.
– Doğrudan, gedirik?
– He, gedirik.
– Bu lenete gelmiş dumandan, çiskinden canımız qurtaracaq?
– He, canımız bu lenete gelmiş dumandan, çiskinden qurtaracaq.
– Onda bir qedeh de süz.
– Yatmaq istemirsen?
– Yox! Adamın yatmağa heyfi gelir. Heyatımızın çoxu ele yuxuda keçir. Bir qedeh araq

<< 1 ... 163 164 [165] 166 167 ... 402 >>