ver. Hansındandır? Bes onu da özümüzle götürmürdük?
– Heç ne götürmek lazım deyil.
Joan diqqetle onun üzüne baxdı:
– Hemişe bele olacaq?
– Hemişe.
Ravik gedib pencerenin perdelerini çekdi. Ancaq onlar aralı qalırdı. Açıq yerden içeri süzülen ay işığı otağı iki bölürdü.
– Niye gelib uzanmırsan, Ravik?
Ravik divanın yanında dayanmışdı. İndi heresi ay işığının bir terefinde qalmışdı. Çarpayının üstünde oturmuş Joan kölge kimi görünürdü. Tutqun parıltılı saçları boyun-boğazına dağılmışdı. Çılpaq idi. Onların heresi bir qaranlıq sahile benzeyirdi ve pencereden süzülen bu soyuq işıq nehayetsiz deniz kimi onları ayırmışdı. Yuxu etirli bu işıq otağın küncüne düşürdü ve ele bil efir, qoxulu, havasız bir uzun yoldan keçib gelmişdi, ele bil, isti güneş şüası idi, lap uzaqlarda sönmüş bir ulduza deyib soyuyur, oradan da yavaş-yavaş otağa süzülür ve heç yana çıxıb getmese de, onu doldura bilmirdi...
– Niye gelmirsen, Ravik?
Ona sarı getdi; qaranlıqdan çıxıb işığa düşdü, sonra yene qaranlığa girdi. İkice addımlıq yol idi, ancaq Ravike yaman uzaq göründü...
– Şüşeni de getirdin?
– He.
– Qedehi isteyirsen? Saat neçedir?
Ravik balaca saatın fosforlu eqreblerine baxdı:
– Beşe az qalır.
– Demek, beşdir... Ancaq üç de ola bilerdi... Ya da yeddi... Geceler zaman dayanır, tekce saatlar işleyir.
– He... Ancaq buna baxmayaraq, her şey geceler olur. Belke de, ele ona göredir.
– Ne olur?
– Ele şeylerdir ki, neticesi gündüzler bilinir.
– Meni qorxutma. Sen adamlar yatanda olan şeyleri deyirsen?
– He.
Joan qedehi onun elinden alıb içdi. O, çox gözel idi ve Ravik hiss etdi ki, onu sevir. Bu gözellik heykel gözelliyi, şekil gözelliyi deyildi. O, küleyin her gün sığalladığı çemenlik kimi gözel idi. Qelbi heyat eşqi ile döyünürdü. Bu, hemin heyat idi ki, iki sehirli hüceyreni birleşdirib, bomboş ana betninde onu bu cür gözel yaratmışdı. Sirli bir tapmaca idi: balaca bir toxumun mikroskopla görünen hüceyrelerinde geleceyin böyük bir ağacı yatır ve evvelceden bilinir ki,

<< 1 ... 164 165 [166] 167 168 ... 402 >>